Ondas's profileNa miña rochaPhotosBlogListsMore Tools Help

Na miña rocha

Ondas da ría

Na miña Rocha. Serea de ría

Gracias ,Axouxer por esta imaxe...máxica

Ondas

Location
Interests
Busco aprender,mellorar,conservar todo o que vale a pena,lembrar, contribuir a manter a esperanza dese mundo mellor para todolos que estamos e os que virán...
June 02

Polo galego en internet: Un domino para o noso idioma.

<script type="text/javascript" src="http://www.puntogal.org/web/images/baneresapoio/css/esquina_arriba.js"> </script><noscript><a href="http://www.puntogal.org"> Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet</a></noscript>
 
Pois qué sei eu en qué "body" teño que colar este vínculo -pegote...!!!!!!!!
 Desastre que son...! Mellor adicarme ao punto de cruz...

May 20

Lembranza (íntima) para Mario Benedetti

                                                                                                 

                    MI ROSTRO DE VOS

                                                                                         



Tengo una soledad
tan concurrida
tan llena de nostalgias
y de rostros de vos
de adioses hace tiempo
y besos bienvenidos
de primeras de cambio
y de último vagón.

Tengo una soledad
tan concurrida
que puedo organizarla
como una procesión
por colores
tamaños
y promesas
por época
por tacto
y por sabor.

Sin temblor de más
me abrazo a tus ausencias
que asisten y me asisten
con mi rostro de vos.

Estoy lleno de sombras
de noches y deseos
de risas y de alguna
maldición.

Mis huéspedes concurren
concurren como sueños
con sus rencores nuevos
su falta de candor
yo les pongo una escoba
tras la puerta
porque quiero estar solo
con mi rostro de vos.

Pero el rostro de vos
mira a otra parte
con sus ojos de amor
que ya no aman
como víveres
que buscan su hambre
miran y miran
y apagan mi jornada.

Las paredes se van
queda la noche
las nostalgias se van
no queda nada.

Ya mi rostro de vos
cierra los ojos
y es una soledad
tan desolada.



   


http://www.ua.es/es/congresos/congresos/1998/benedetti/benedetti.jpg 

                Cómo dicirlle adeus a quen nunca se lle dixo Ola?. Como despedirme de alguén que viviu connós formando parte dos sentementos màis íntimos en tantos intres da nosa propia historia, sen el sabelo?. Apropieime da túa palabra, fixen miñas as túas emocións, utilicei frases túas para explicar os meus propios sentementos,e cando recoñecín a tenrura volvín a ti para comprenderte aínda mellor.

Demasiado xoven me conmovín coa túa tregua, e volvín a ela cando a miña madurez me permitiu comprender aínda moito mellor ao protagonista. Devorei os teus poemas sinxelos e fermosos, claros como a auga fresca da fontiña de Esteiro, e igual de necesarios para a miña sede de beleza simple...

 Onte recuperei das estanterías un libro de relatos teus, e dentro agardábame unha notiña murcha, esmagada entre as páxinas que abrigaban do tempo aquelas palabras tan lindas escritas coa súa querida letra insufrible. Mentras estiraba o papel o corazón volveuse enorme e barulleiro e cando lin : " Ti sabes, miña raiña, que como di éste: Si te quiero es porque sos mi amor, mi cómplice y todo, y en la calle, codo a codo, somos mucho más que dos... Vémonos mañá, quero pasar o día pegadiño a ti"... Diooos, aínda eramos mozos!!!! ...  Alá vai un, e agora o outro...alá...onde querería imaxinarvos eu roubándolles plumas  aos anxos para seguir escribindo con elas poemas e notiñas.

 Hoxe o meu fillo colleu "Pedro y el capitán",... e é que o de morrer, Don Mario Benedetti, no seu caso, é tan relativo...,!

Moitas grazas pola súa vida e a súa herdanza.  

Inesquecible por sempre.                                 

http://1.bp.blogspot.com/_YftxtonufqI/SdAJTuHQI2I/AAAAAAAACJg/ju-H0v6eKwY/s320/te-escribire-una-carta.jpg




May 17

17 de maio, día das letras galegas. Longa vida para a nosa lingua.

Tiñase que ver.  Cada un de nós desde o no noso corazón de amar sentíamos a necesidade de dicilo ben alto. Por iso pasou o que pasou, e na Quintana de Compostela non cabiamos todos os que o sentiamos. Non houbo concerto, nin acto multitudinario, nin mitin político que se poidese comparar a gran manifestación de hoxe. Encheuse a Quintana dúas veces, tiveron que ler varias veces o manifesto, e aínda así moitos non chegaron a poder entrar no intre da lectura. O noso idioma é o tesouro que nos une, esa herdanza que non permitiremos que se nos arrebate.
É preciso protexelo, é urxente mimalo e coidalo, màis agora que nunca, e sí, por suposto que esa é unha cuestión política, pero non só dun partido político determinado. Hoxe veuse. Traiamos o corazón dorido, e iso non o poden entender os que consideran o galego un mero utensilio de comunicación, os que pretenden pesar o valor dun idioma para traducilo en euros. "A cordialidade do bilingüismo" é unha gran falacia que intimida ao galego falante e fomenta ese estraño autoodio do que padecemos aínda os galegos. Non nos complacemos mirando o noso embigo, non...ofrecemos a nosa fermosa lingua, as nosas palabras agarimosas a quen as saiba apreciar e comprender, e somos amables, amigables, humildes, cos castelán falantes, que unha cousa non ten nada que ver coa outra, pero o único xeito de soster unha lingua en clara inferioridade coa outra, é defendendoa, dotala da dignidade que moitos se empeñan en quitarlle, e pór leis, claras e rotundas, nas que se asegure cando meno,s o seu uso desde a administración, a súa obrigatoriedade ao cincoenta por cento no ensino. É o único xeito,a lei pola normalización lingüística.
 E é tan doado...que só hai que ter a mente limpa de prexuício para entendelo, por iso os nosos amigos asturianos, andaluces, madrileños, cataláns...etc o captan tan axiña que nos piden que lles falemos "engalegoporfavor".
Na mente dos nenos o saber non ocupa lugar e enriquece, parece mentira que iso non o saiba unha profe de inglés, que medrar cun idioma en cada orella activa a capacidade de comprensión para o resto das linguas e é a única maneira de facer xóvenes non só bilingúes , se non polilingües.
 Hoxe foi o día da festa do galego,e oxalá sigamos nesta troula o ano enteiro.
 Felicidades a todolos que amamos os nosos idiomas, porque o galego, xamàis, xamàis afastará ao magnífico castelán.
 E parabéns moi especiais aos galego-falantes.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------(ondas)

 Vieiros,17-5-09

Manifestación histórica en defensa da lingua

Avelino Pousa Antelo, Teresa Moure, Iolanda Castaño e Nemésio Barxa leron o manifesto e exixiron a 'igualdade de dereitos para o galego'.

Marcos S. Pérez (texto) / Isabel G. Couso (vídeo) - 15:59 17/05/2009

"Agora tócalle a Núñez Feijoo mover ficha", dixo Carlos Callón ao remate dunha manifestación histórica e masiva que reuniu en Compostela a ducias de milleiros de persoas, "non menos de cincuenta mil", segundo o responsábel da Mesa, e máis de vinte mil segundo a policía. Parece que neste 17 de maio vén de comezar unha batalla para defender os dereitos dos galegofalantes a usar a súa lingua, unha batalla que durará moito e que terá episodios intensos, na rúa, nos medios e nas institucións. "O importante é que esta mensaxe lle chegue ao presidente da Xunta, e que se decida a cumprir a lei. Agora tócalle mover ficha ao señor Núñez Feijoo, e estaremos moi atentos nos vindeiros meses, e se non modifica a súa actitude, volveremos saír á rúa, e xa non será na Quintana, senón no Obradoiro. E non imos dar nin un paso atrás" advertiu Callón.

Choveu, escampou, volveu chover e mesmo brillaron raiolas de sol nesta mañá en Compostela. O tempo parecía aquel poema de Xosé María Díaz Castro de Un paso adiante i outro atrás, Galiza, / i a tea dos teus sonos non se move. Un pouco como a normalización da lingua, ameazada dende a vitoria do PP no 1 de marzo polas ameazas de Núñez Feijoo que cumprir os compromisos adquiridos con grupos de presión como Galicia Bilingüe, como por exemplo anular o decreto do ensino aprobado pola Xunta bipartita. Xente, moita xente, tanta que as peaxes da AP9 sufriron retencións de máis dun quilómetro na entrada de Santiago, e tanta que cando a manifestación estaba chegando á Quintana, aínda había moita xente que non saíra da Alameda. Nenos, moitos nenos, que abrían a marcha e que foron os grandes protagonistas até que comezaron os discursos.

"Hai que lembrarlle ao goberno galego que teñen a obriga de defender e promover a lingua, que é a lingua propia do país, segundo o Estatuto. Núñez Feijoo está empeñado en opoñer a normalización da lingua e os dereitos civís, como se fosen contrarios. Pois ben, os galegofalantes tamén somos persoas e tamén temos dereitos individuais, o dereito a vivirmos en galego en todos os ámbitos da sociedade, algo que agora non se cumpre. Xa hai consenso sobre a lingua, está na lei; agora é o Goberno o que ten que entrar nel", dixo Carlos Callón no palco da Quintana, onde estivo acompañado por Teresa Moure, Nemésio Barxa, Iolanda Castaño e Avelino Pousa Antelo (con diferenza, o máis aplaudido), que leron o Manifesto pola convivencia lingüística e a igualdade de dereitos para o galego, asinado por máis de vinte mil persoas. Tan pequena ficou a praza da Quintana, que o manifesto tivo que ser lido dúas veces, unha vez que un segundo grupo de manifestantes volveu encher o lugar.

Bragado: "A solución está na vontade que teña a cidadanía galega"
Para Manuel Bragado, director de Xerais, "a solución está na vontade que teña a cidadanía galega, a que se está vendo hoxe. Despois de semanas dun certo abatemento, temos unha xanela de luz para o futuro. O futuro dunha lingua que ten que ser a de todos, e que non pode ser monopolizada por ninguén máis que polos seus propios usuarios". A este respecto, Carlos Callón engade que "o outro día Núñez Feijoo dicía que quería 'defender o galego' de quen se apropiaba del, e con iso estaba referíndose a todas as persoas que están hoxe nesta manifestación. Pois ben, queremos que el se apropie da lingua e que a defenda, e defendela non significa poñer a man no corazón e dicir un verso, significa defendela coa lei". Bragado é optimista: "Hai un retroceso na posición galegófoba de Núñez Feijoo, dende as súas primeiras declaracións até o nomeamento de Anxo Lorenzo. Agardo que, continuando coa presión, retire os compromisos galegófobos que asumiu. No vindeiro ano teremos que reconstruír o consenso ao redor do decreto do ensino, que é indispensable".

Para o escritor Antón Dobao, o ensino é un ámbito fundamental para normalizar o uso da lingua, pero non é o único: "Eu creo que a clave é a familia en primeiro lugar, porque é o principal vehículo de transmisión, e unha lingua que non se transmite é unha lingua con problemas. Pero por suposto o ensino é o primeiro ámbito de socialización dos nenos. Neste momento unha parte da escola en Galiza ten un efecto castelanizador: hai moitos nenos que entran falando galego e saen falando castelán. Ese é un problema ao que ningún poder público pode pechar os ollos. O ámbito do ensino é fundamental, pero tamén o é o dos medios de comunicación, e o da administración, e os distintos modos de expresión cultural".

O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, considerou o acto como "un aviso de milleiros de persoas que lle din ao PP que ten que dar marcha atrás nesa política de acabar definitivamente co idioma galego", polo que lle pediu ao PPdeG que "modere esas posicións radicais que adoptou desde un primeiro momento". Pola súa banda, Manuel Rivas salientou que "unha lingua só nace unha vez, é un don marabilloso que lle pertence ao mundo". Así mesmo, advertiulle ao Goberno que a defensa do galego é a súa "obriga". Finalmente, Iolanda Castaño celebrou que Galiza sexa "un pobo que non quiere ver desaparecer a lingua, o seu patrimonio, un tesouro que sostén entre as súas mans" e salientou que "deberon participar na manifestación xentes de todas as cores políticas".

E xa que estamos no 17 de maio, día das Letras dedicado a Ramón Piñeiro, pódese lembrar o que o de Láncara escribiu no nº 42 de Grial, en 1973, a propósito do futuro do galego naquela altura: Esta é a gran batalla que agora está librando o galego: a conquista da plenitude cultural, e con ela, a conquista da Galicia urbana. quere dicir: a conquista do futuro. 36 anos despois seguimos un pouco nas mesmas: Un paso adiante i outro atrás, Galiza, que diría o outro. Hoxe deuse, sen dúbida, un paso adiante.


 

Vídeo 1: Saída da manifestación dende a Alameda e ambiente e opinións a pé de rúa





March 02

Galicia, sitio distinto.

            
      Galicia... sitio distinto.
    Nunca deixaremos de ser  iso, un sitio raro, para comer o lacón con grelos, poñernos o "traxe rexional" e bailar a muiñeira na tvg.
    Temos o que nos merecemos. Os políticos non o fixeron ben, unha e outra vez meteron a pata ata a gorxa, e agora...agora vai ser boa.
    Teremos PP para sempre, e xa lle podemos ir facendo un réquiem ao noso querido idioma, ferido de morte.
     
March 01

Día das eleccións. Unha canción que nada ten que ver.

http://musicalementparlant.skyblog.com
http://caralhita.skyblog.com
 Os galegos votamos, algúns con conivicción, outros, os màis, decepcionados, incrédulos, sabedores de que " con esta tripulación " non chegaremos nunca a bon porto. Séntese  un desencanto xeralizado...é triste ir votar por quen xa non cres, simplemente para que non volvan os que coñecemos ben desde hai tanto tempo.
 Estou morriñosa, sensible demàis..., e esta canción, que nada ten que ver co día de hoxe, paréceme tan fermosa...
January 13

No a la Guerra. Amnistía Internacional

       No a la guerra.
 Amnistía Internacional
 
" Israel y los Territorios Palestinos Ocupados: ¡protejan a la población civil!

Actualizado: 7 de enero de 2009

Los bombardeos de las fuerzas israelíes del los Territorios Palestinos Ocupados y el lanzamiento de cohetes hacia Israel por parte de grupos armados palestinos ha provocado una escalada de violencia en Israel y los Territorios Ocupados en la que ya se contabilizan cientos de víctimas.  

Los muertos y heridos causados por el bombardeo israelí de la Franja de Gaza suman el mayor número de víctimas palestinas habidas en cuatro decenios de ocupación israelí.

La escalada de violencia se produce en un momento en que la población civil libra una lucha diaria por la supervivencia debido al bloqueo israelí, que impide no sólo la entrada a Gaza de alimentos y medicinas sino la salida de los civiles palestinos que quieren huir de la zona del conflicto. Por otro lado, tanto los soldados israelíes como los combatientes palestinos están usando a civiles como escudos humanos, lo que pone en peligro aún mas a una población que ya carece de la debida atención médica, alimentos, medicinas, electricidad, agua y otros productos y servicios indispensables.

Como consecuencia del bloqueo israelí, el reciente alto el fuego que han mantenido durante cinco meses y medio Israel y Hamás y los demás grupos armados palestinos de Gaza no ha supuesto apenas ninguna mejora para la vida de los habitantes del territorio. El alto el fuego terminó en la práctica cuando, el 4 de noviembre, las fuerzas armadas israelíes mataron a seis radicales palestinos en Gaza y los grupos armados palestinos lanzaron un aluvión de cohetes contra ciudades y pueblos del sur de Israel. Amnistía Internacional condena todas estas muertes y considera que los abusos de una parte, por graves que sean, no pueden justificar jamás los del otro.

Cifras. Desde el 27 de diciembre hasta el 6 de enero, más de 500 palestinos perdieron la vida tras los ataques ilegales de Israel y más de 2000 civiles palestinos resultan heridos. Antes de que empezaran los bombardeos de Israel, el número de palestinos muertos a manos de las fuerzas israelíes en 2008 ascendía a unos 650, al menos una tercera parte de los cuales han sido civiles desarmados, incluidos 70 niños. En el mismo periodo, los grupos armados palestinos han matado a 25 israelíes, 16 de ellos civiles, incluidos 4 niños. En los últimos ocho años, la violencia entre palestinos e israelíes se ha cobrado la vida de unos 5.000 palestinos y 1.100 israelíes. La mayoría de las víctimas de ambos bandos han sido civiles desarmados, incluidos unos 900 niños palestinos y 120 israelíes.
 
Ayúdanos a pedir a las autoridades israelíes a que pongan inmediatamente fin a los ataques desproporcionados e ilegítimos sobre la franja de Gaza, de zonas residenciales altamente pobladas, que permitan el acceso de la ayuda humanitaria y el acceso de testigos imparciales en la zona.

¡Actúa!

Rellena tus datos para que enviemos un mensaje en tu nombre ( leer )  al Ministro de Defensa de Israel. "

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

       Amnistía Internacional Propón enviar firmas ás autoridades israelíes.  Se vos interesa, entrade na páxina e

 asinade o petitorio. Non é moito, pero menos é nada. Hoxe levar un pano palestino no pescozo, xa só significa "estar á última"...                                                                     

                                                                                                   

                     Amnistía Barak  A

Ministro de Defensa

 

Sr. Ministro de Defensa,

 

Le escribo para expresar mi más profunda preocupación y mi rechazo a los ataques que está sufriendo la población civil de la franja de Gaza. Le pido que cesen de manera inmediata y que no usen a la población palestino como escudos humanos.

 

El lanzamiento de cohetes hacia Israel, que también condeno, no justifica el uso desproporcionado de la fuerza por parte de su gobierno, que no sólo es ilegal sino que también entraña el peligro de extender la violencia a toda la región.

 

Además le pido que levante el bloqueo y permita que se reanude el paso sin trabas a Gaza de ayuda humanitaria, combustible, electricidad y otros artículos de primera necesidad y de personas, esto es, civiles que quieran huir de la zona de conflicto, pacientes que necesiten tratamiento médico así como periodistas, trabajadores humanitarios y de derechos humanos a Gaza.

 

Atentamente,

 

cerrar carta

   
   
   
   
   
 

 

 

 

 

Amnistía Internacional Sección Española, en adelante AI, es una Asociación privada, no gubernamental, sin fines lucrativos, con domicilio social en Madrid, calle Fernando VI, número 8, 1º izda, inscrita en el Registro Nacional de Asociaciones del Ministerio del Interior, con el número 22.729 y declarada de Utilidad Pública por acuerdo del Consejo de Ministros de fecha 31 de julio de 1981, y C.I.F. número G-28667152.

AI es la responsable del fichero automatizado de datos personales, registrado en la Agencia de Protección de datos con el Código de Inscripción nº 1942200766 , para uso administrativo, estadístico y envío de información de AI. AI te podrá informar de nuestras actividades mediante correo electrónico, correo postal o teléfono. "

Se requerirán datos personales obligatorios para la prestación de los servicios on line: nombre, primer y segundo apellido, país, correo electrónico y NIF. Se solicitarán los datos de domiciliación bancaria para hacerse socio y de tarjeta de crédito cuando se utilice este medio de pago para realizar un donativo.

Se solicitan otros datos personales voluntarios como dirección, código postal, teléfono, profesión, fecha de nacimiento, válidos para las actuaciones propias de la organización, tales como recogidas de firmas o apelaciones por casos concretos de personas en peligro o en presos de conciencia.

Los datos bancarios facilitados son transmitidos bajo conexiones seguras, para lo cual disponemos del Certificado de Servidor Seguro expedido por The USERTRUST Network.

AI no venderá, cederá o alquilará datos de los usuarios.

El único caso en el que se cede información a otra entidad es en el proceso de comprobación y cargo del importe en la tarjeta de crédito, en el que se envía el número de la tarjeta y la fecha de caducidad a través del sistema de seguridad de Caixa Catalunya.

AI ha adoptado las medidas de índole técnica y organizativa que garanticen la seguridad de los datos de carácter personal y eviten su alteración, pérdida, tratamiento o acceso no autorizado, habida cuenta del estado de la tecnología, la naturaleza de los datos almacenados y los riesgos a que estén expuestos, todo ello de conformidad con lo establecido en el Real Decreto 994/1999 de 11 de junio, Reglamento de Medidas de Seguridad de los Ficheros Automatizados.

Los usuarios que así lo deseen podrán ejercer los derechos de acceso, rectificación, oposición y cancelación, mediante solicitud escrita y firmada dirigida a: Amnistía Internacional, C/ Fernando VI, número 8, 1º izda., 28010 Madrid (España).

En el caso de que un menor de edad nos hubiera facilitado sus datos personales, el tutor o tutora del menor podrá pedir la modificación o cancelación de los datos.

Amnistía Internacional Sección Española realiza llamadas telefónicas a personas que en algún momento han mostrado su interés en las acciones de Amnistía Internacional y han solicitado recibir más información. Estas llamadas tienen como fin agradecer la participación en las campañas de Amnistía Internacional y también informar de cómo una persona puede colaborar con la organización como socio/socia. Amnistía Internacional, además del apoyo activo, necesita el apoyo económico de las personas para poder extender y profundizar su trabajo de defensa de los Derechos Humanos en todo el mundo, ya que es esta nuestra fuente de financiación. Por razones de índole técnica el número de teléfono desde el que puede ser llamado/a Usted, no aparecerá en la pantalla de su teléfono móvil o fijo (en el que caso de que su teléfono disponga de pantalla).


 

December 01

Sida

  • y1pOkMTYMhwTpUi4bbDOjgICJbmoTsspRWLEYNwP_le9Zs3qRZ6FRubF8xcUP5mt1CS1TOcKWuNlsQPtzTbVNwlxjYOCuzATzSJ

     

    stop-aids

     

    1 de diciembre: DÍA MUNDIAL DEL SIDA

                      •                                                          

November 26

Regueifas

 

                                                               

 
  
 
 O que se ve aquí é un pouco dese folclore popular, case familiar: ela é unha galeguiña coma min, só que con màis anos e experiencia, case seguro que con màis simpatía, e por suposto con moita màis sabiduría...Eles...jajaja! son músicos, amigos da farra, do idioma, das raíces e de tantas cousas màis igual de interesantes...e ó "telonero"...seguro que o coñecedes ,aparece  aquí, entre outras cousas ,porque él e Josefa son íntimos amigos, destas parellas de amigos singulares, incribles, e certamente encantadoras.
 Escribo en galego, porque sei que tan só tedes que ter vontade para entendelo, e porque se non vos apetece entendelo, tampouco vos vai apetecer ver e escoitar o que aquí aparece.
 Aínda que só sexa por curiosidade...asegúrovos que isto non o escoitaredes nos 40 principales.Guiño
                                
                                                                                                               http://www.flickr.com/groups/butterflyblues_/
   
November 23

Contra a violencia de xénero

El Club De Las Mujeres Muertas
 ----Fotografía de Fernando León
 
      Leo nunha revista:
     " . Calcúlase que dous millóns e medio de españolas sofren este tipo de maltrato.
        .Dende a aprobación da Lei Integral contra este fenómeno condeáronse a 78.594 maltratadores, 71 por día.
        . Só un 2% dos españois consideran que a violencia de xénero é un problema grave."
   
   Non serve non opinar, calar porque non afecte directamente, ou porque non nos sintamos responsables. Non definirse neste tema porque "hai cada muller por ahí...!" é de cobardes, non podemos escudarnos en burdas razóns para mostrarnos indiferentes diante dunha sinrazón que día a día acaba coa vida de moitas mulleres en silencio, non só ca morte, se non cun sofremento que deixa secuelas, que apaga a luz necesaria que cada quen leva dentro para ser quen é, que aniquila as cualidades propias da persoa, que enferma de por vida ,física e sicolóxicamente, a tantas e tantas mulleres.
 De portas adentro hai homes que se transforman, que pasan de ser "persoas moi respetables e válidas" na sociedade, a  seres ruíns que desafogan a ira que agochan, contra as súas parellas, e en moitísimos casos tamén contra os fillos, que de salvárense das atrocidades físicas, sempre serán tristes espectadores dunha realidade brutal e íntima que os martiriza.
 
  Mulleres víctimas de malos tratos, preguntan:
   "¿Porqué os maltratadores seguen a ter a custodia dos seus fillos ou dereito a visitas?"
    "_É importantísimo  que a xustiza retire a patria potestad do agresor, para evitar un mal maior:os varóns aprenden que os problemas se solucionan con violencia, e as rapazas, que teñen que ser sumisas. Así a violencia transmítese de xeración en xeración."
   "_¿Porqué  non hai unha lista de maltratadores condeados?"
 
  "_ Os maltratadores non poden vivir sen unha muller. Cando unha agredida sae da casa de acollida, él xa ten outra parella e xa a está maltratando.
 O ministerio de xustiza ten unha lista de maltratadores, pero habería que debater se á esa lista debería acceder unha muller que sospeitase da súa parella. Así estariamos evitando unha futura víctima".
 
                                                                                                                
 
 
   Ilustración de Claudia Moya--
                                                                                                   David 2006-El País.
                                                                                                     
 
 Falar e falar do tema, en calquer ambiente, en calquer circunstancia, para que as nosas palabras cheguen a onde deban, non é a solución, pero pode axudar. Concienciar á nosa xuventude e facela partícipe de esta tarefa que é de todos, para que eles e elas non toleren relacións opresoras, para que saiban distinguir o amor da posesión, e para que non admitan insultos nin ameazas, nin unha soa bofetada en carne propia, nin na dos demàis.
 Deben saber as víctimas que o cariño e a comprensión de todos as está agardando fora dese inferno, que tódalas mans se extenderán amistosas para saír do miserable túnel, que as protexeremos e as arrouparemos entre todos.
 Deben saber os torturadores e asasiños, que serán culpables diante de todos, que lles negaremos o saúdo, que non serán màis os nosos amigos, que estarán sós, que os desprezaremos e castigaremos e o seu pranto non nos doerá.
 Por iso, por ti, por min, polos teus fillos, polos meus, por tod@s , atrévete a denunciar á realidade que te atormenta.
E tamén por iso, por ti, por min, por tod@s, NUNCA DENUNCIES EN FALSO.
   
 
 
   Unha lembranza especial neste día para Xesús Neira, víctima tamén desta violencia, por ser valente, por tomar parte activa e defender a unha muller do seu maltratador.  O que pasou despois é unha mostra màis da falta de "conciencia de selo" de moitas víctimas, neglixencias médicas, etc.
 Todos estamos pendentes da túa total recuperación, e o teu exemplo é semente de valor.
 
November 20

20-11-08 - Día universal de la infancia. Píntame tu mundo

Píntame tu mundo

 

La Huella del Maltrato

Un sol dominante y agresivo, que todo lo envuelve, en medio de una furia de colores. Una bestia engulle un cerebro, ante la mirada suplicante de un niño. El autor de este dibujo vive en una familia desestructurada, con episodios de maltrato físico y emocional entre los padres y  hacia los hijos. Se sospecha que el crío pueda ser víctima de abusos sexuales por parte de su padre

Niño de 9 años

La huella del maltrato

Se trata de una víctima de abusos sexuales por parte de su hermano de 12 años, con sospechas de que existiera incluso penetración. Antes de recibir asistencia psicológica, la niña presentaba hiperactividad y problemas de atención en el colegio. Llegó a verbalizar a una profesora: “Mi hermano me mete mano y me folla”. En sesión clínica, el psicólogo le pidió que se dibujara a sí misma. Se autorretrata con mirada de vigilancia, subrayada por el tamaño de los ojos; omitiendo o tachando algunos detalles corporales (como la boca) y añadiendo  de forma relevante- genitales masculinos a su figura de niña.

Niña de 7

La Huella del maltrato

Niño de 12 años, el menor de tres hermanos víctimas de abandono emocional por parte de los padres. El crío sufre marcadas carencias afectivas desde los primeros meses de vida, a las que se suma un fuerte rechazo en su entorno escolar. “Hacen lo que quieren conmigo”, explica. En dibujo libre, se autorretrata enfadado. La pintura presenta una gran distorsión de la figura, infrecuente en un niño de su edad. 

Niños de 12 años

La Huella del maltrato

Niño de siete años que ha vivido maltrato emocional y, en menor medida, físico a manos de su madre. Los mensajes que el crío recibe de ésta señalan su inutilidad y su incapacidad, así como su maldad. El pequeño interioriza esos mensajes hasta el extremo de verse a sí mismo como una especie de ogro. “Me encanta ser un monstruo”, afirma, resaltando los aspectos negativos. Presenta también una gran dosis de rabia y escasa empatía.

Niño de 7 años

La Huella del maltrato

Sufrió abusos sexuales por parte de su padre desde los seis meses de edad: violada vaginal y analmente. Tras la separación conyugal, la menor se quedó a vivir con él hasta que se desveló el maltrato. Al iniciarse la evaluación psicológica, la cría mostraba trastornos de alimentación, conducta agresiva, pobres relaciones con sus iguales, desconfianza, vergüenza, culpa, pesadillas, rabia y miedos. En dibujo libre, representó así a su padre. “Ésta es la tortura que quiero [para él], o peor”, formula la pequeña. Una especie de crucifixión con elementos muy claros: cadenas, flechas, amputación de los genitales, desangramiento.

Niña de 10 años

La Huella del Maltrato

Víctima de abusos sexuales por su padre, por su madre y por sus hermanos mayores, la chica abusaba a su vez de su hermano pequeño. Desde los 12 años presentaba una conducta en extremo promiscua, síntoma evidente del horror a que había estado sometida. Durante mucho tiempo, la menor no pudo hablar de lo sucedido; el relato de los hechos se hizo esperar. En dibujo libre, la cría pinta a todos los miembros de su familia tocándose entre sí. Ella, a la izquierda del dibujo, siente su cerebro a punto de estallar de tanta presión. El papel aparece muy arrugado, en un rapto de angustia, la niña intentó romper el dibujo, deshacerse de él

Niño de 14 años

La huella del maltrato

Un padre ausente y una madre incompleta que se aleja. Una “mamá globo”. Por eso los niños (la propia víctima y su hermano) tienen unas piernas tan largas, para intentar acercarse a ella. La cría retrata, en dibujo libre, a su familia; el padre ni siquiera aparece (la pareja está separada). Es víctima de maltrato emocional por parte de ambos progenitores, y de posible maltrato físico y sospecha de abuso sexual por el padre. La niña presenta dificultades de adaptación

Niña de 7 años

La huella del maltrato

Niña de cinco años maltratada físicamente por su padre y testigo de las palizas que éste propinaba con regularidad a su madre. La pequeña retrata una figura con enormes orejas y boca, que escuchan y gritan pidiendo que finalice de una vez por todas tanta violencia. Al estilo de “El grito”, pintura de Munch. Hay rabia y agresividad reflejadas con trazos enfáticos y claros.

Niña de 5 años

 

( Sin comentarios)

     ------------------------------------------------------------------............................................-------------------------------------------------------------------------------

                _Dibújame un cordero_

 

                NO voy a hablar de  niños de todo el mundo, porque el mundo es muy grande y más grande aún el sufrimiento de cada niño que malvive en cualquier rincón de este viejo planeta azul . Las causas son múltiples y todos sabemos qué situaciones desgarradoras torturan a diario a nuestros indefensos cachorros humanos. Sabemos en qué consisten los derechos del niño, y como se vulneran constantemente en todas las sociedades y culturas. En espacios como el de Mayson,o el de Basileia,que son los que ya he visto, se han publicado entradas muy interesantes que tratan todos los aspectos que  habría que recordar y tener presente, no solo un día al año,si no cada amanecer de nuestra vida.

  En esta nuestra sociedad "avanzada", solidaria,"de la calidad de vida", "del bienestar social", en este "primer mundo" nuestro, siempre los más inocentes, los que callan, los más débiles son los que pagan en carne propia el desequilibrio, la insensibilidad, la rabia, el odio y la brutalidad de los mayores, demasiadas veces sus propios padres.

 Cada vez que en una separación de pareja, los niños se convierten en arma arrojadiza entre los ex, en saco sin fondo donde acumular rencores,en inocentes grabadoras de la ira del uno o de la otra, estamos robándoles la esencia de la infancia: la ilusión, la confianza, la fantasía, la inocencia...

 Frases como:

   _Tu padre es un fanfarrón egoísta y un chulo sin conciencia, y tú y yo no le importamos un carajo, solo quiere que estés con él para jorobarme a mi.

 _Tu madre y tu abuela son unas cínicas y unas malas bichas, mentiras y más mentiras solo para quedarse con mi dinero y darse la buena vida.

 O conversaciones con otras personas en las que despellejan al ex o a la ex, sin importarles si el hijo-a  está oyendo, son ejemplos  habituales de personas que se consideran buenos progenitores, y que desde luego, "nunca maltratarían" a sus niños. ¡¡PUES SÍ LO ESTÁIS HACIENDO!!! Situaciones como éstas las hemos visto tod@s,y cuando la amiga se desahoga contigo contando las mil y una que le hace su ex, y tú le haces seña para que hable en bajo porque el niño está oyendo, ella responde que "el niño bien sabe quien es su padre", tú sientes que te debes ir y en otro momento aconsejarle muy seriamente acerca del flaco favor que le hace al pequeño...pero sabes también que el odio no se anda con chiquitas y que cuando llega arrasa.

 Muchas, demasiadas veces, he oído comentarios en boca de los niños, que me dieron mucho que pensar, y no poco que hablar con ellos. Algunos son recientes y frescos y por eso los recuerdo. Pongo ejemplos:

 _ Se llama Pili, pero como es tan bajita, el profe empezó a llamarle Pililita, y ahora todos le llaman así.

    (BRRRRRRRR!!!!!)

 _ A Fulanita en el cole le llaman " la piojosa" porque anda sucia y nadie quiere estar con ella. ( vive con una tía abuela en en una casa muy vieja de la aldea, tienen animales y seguramente unos hábitos totalmente espartanos)

_Ella quiere ir a la excursión pero su madre no la deja porque la quiere tanto que tiene miedo de que le pase algo. (Claro)

_ Hoy llegó en medio de la clase el padre de citranito y empezó a gritarle al profe delante de todo el mundo. El profe le decía que saliese del aula pero tuvieron que venir el conserje y el director para sacarlo fuera, y citranito estaba todo avergonzado.

_ Si tú, como no eras capaz de vivir con él, dejaste de ser su mujer ¿porqué yo no puedo dejar de ser su hijo si tampoco lo aguanto? (9 años)

_ Mi amiga Venganita, aunque está repitiendo sexto,lleva "unos" en los exámenes, nunca hace los deberes y no estudia nada, yo creo que a los padres no les importan las notas, pero aún así su madre siempre está de mal humor, la castiga y le tira de los pelos si no llega a la hora exacta, como hizo el domingo que la acompañé a casa. A lo mejor la maltratan ¿verdad? ( verdad)

                                                   .........................

        No es miseria económica, no es explotación, no son abusos sexuales, pero es el día a día de unos niños a los que se les está robando la dignidad, el respeto, la autoestima,las posibilidades de crecer como personas sanas, de ver el mundo con los ojos ilusionados de la infancia. Los adultos a veces les imponemos límites insalvables, muros gigantes imposibles de salvar sin pértiga, los adiestramos en nuestras mismas frustraciones, miedos y prejuícios, y les colgamos del cuello cadenas invisibles pero pesadas.

   Cuando un día nuestros niños se convierten en jóvenes que carecen de valores, que destrozan el mobiliario urbano, que cometen abusos contra otros jóvenes, que se comportan como delincuentes agresivos con sus profesores, que escupen al suelo y dejan todo hecho un verdadero asco, nos escandalizamos y no somos capaces de comprenderlo. ¡¡¡Pero si su familia es de lo más normal!!!

 Creo sinceramente, que todos los adultos que de alguna manera se cruzan en la vida de un niño, padres, familares, amigos,padres de sus amigos, vecinos, profesores etc, se deberían responsabilizar de que su influencia sobre él sea positiva, siempre de ayuda,de respeto, siempre de cariño, siempre de ejemplo, y jamás de marginación de ningún tipo, ni de censura vacía, fácil y gratuíta.

 Cuando un niño fracasa, todos fracasamos con él.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     " _Un día vi ponerse el sol 43 veces

Y un poco más tarde añadiste:

-¿Sabes?... Cuando uno está verdaderamente triste son agradables las puestas de sol.

-¿Estabas, pues, verdaderamente triste el dia de las cuarenta y tres veces?

El principito no respondió. "

 

            -¿Sabes?... Cuando uno está verdaderamente triste son agradables las puestas de sol.

 

 

 

    


November 14

Non á pornografía infantil-20-11-08-Día universal do neno

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Violencia-genero/y1pXkbYIHgZFMXd17VXswWotif7Ux_DF3hw.jpg?t=1226666370
[Campaña+20-NOV+(Galego).jpg]   El día 20 de este mes es el día universal del niño.
Espero en breve colgar "algo" que haga referencia a este tema, pues cada herida física o sicológica que sufre un niño, cada maltrato, cada humillación, abandono, o miseria,  es un golpe profundo y grave para toda la humanidad.
 Pero si lo que yo pueda escribir aquí ,nada nuevo dirá, sí recomiendo pasar cuanto antes por el espacio  rincón2debasileia, donde encontrar toda la información, la ayuda, el valor y la solidaridad para luchar desde aquí contra los enemigos de la infancia.
October 12

Despedida a Ramiro Fonte

         “…Gustábame escoitar as badaladas da igrexa, pero non tardei en decatarme de que había unha relación entre certo son das campás e a morte dun veciño.

A primeira autoridade da vila era a eclesiástica. Don Pedro, o sacerdote, que subía e baixaba as rúas nun seiscientos negro, aínda levaba tonsura e botaba a misa en latín dándolle as costas ós seus fregueses. Toda unha presenza, el bautizou os nenos do meu tempo, e tamén a min.

A relixión ocupábao todo. As dúas campás da torre do concello seguían dando as horas, os cuartos, as medias, pero non podían compararse , en son e autoridade, coas campás da igrexa, mensaxeiras dun Deus màis poderoso e temible có do Antigo Testamento. Este Deus era, no fundamental, un descoñecido para os nenos católicos, que sempre fomos màis devotos dos santos. San Nicolás de Tolentino e a Virxe das Virtudes debían situarse á cabeceira deles, que para iso son os nosos patróns. Pero, polo que a min concirne, prefería as imaxes de semana santa, que inflamaban a miña imaxinación moito màis do que pode facelo unha obra de teatro.

Graves badaladas da igrexa parroquial, tocando a morto. Municipais badaladas do reloxo público, dando as horas dun tempo perdido. De reunírense no ceo os catro bronces da igrexa cos dous bronces do concello, se cadra escoitariamos a música da eternidade.

Quen non ama as campás non ama a vida. A memoria persuádeme de que tamén escoitei as divinas badaladas das humildes capelas aldeás. Campás de Nogueirosa, facédeme lembrar unha remota infancia de neno campesiño. Quero escoitar o renxer dun carro, ateigado de herba, polas corredoiras sombrizas, enchoupadas de auga.

_¿E logo quen morreu?

Moitos morreron. Hai moitos anos que finou quen lle FAI esta pregunta a unha muller que pasa. É a tía avoa que vive connosco, a tía Carme, toda unha figura do Pontedeume popular…”

“Os meus Ollos” -Ramiro Fonte- (1957-2008)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mañá as badaladas da igrexa de Pontedeume serán por ti. Oiranse por toda a vila, chegarán có vento a Cabanas, a Nogueirosa, a Andrade…Os regatos que se derraman no Eume virán salgados, e as follas da alameda, esparexidas polas rúas empinadas, voarán ao ritmo triste do adeus das campás. Un adeus que é un ata sempre na memoria, un agradecemento profundo á persoa que reviviu para sempre a tantas outras que xamàis serán esquecidas grazas ás túas agarimosas lembranzas.

Ramiro, de ollos sempre amorosos, tan grande como humilde,amigo con maiúsculas dos que sempre te quixeron e dos que sempre quixeches, nese abrazo que durou toda unha vida.

Sinto que te vaias, e realmente acompaño no senteme n to, a todas aquelas persoas, que sofrirán a túa dorosa añoranza o resto dos seus días.

Para a literatura galega tamén o meu màis sinceiro pésame,e para a literatura en xeral, sabendo que o teu silencio será unha importante e tristísima perda .

     Descansa en paz, Ramiro Fonte Crespo.

ramirofonte

Ramiro Fonte (Pontedeume, 1957) é licenciado en Filosofía e Letras. Profesor de Lingua e Literatura Galegas, actualmente é director do Instituto Cervantes de Lisboa. Membro correspondente da Real Academia Galega. Poeta, narrador, ensaísta, crítico e estudoso da literatura galega, formou parte dos poetas do Colectivo Cravo Fondo. Como poeta publicou: “As cidades da nada” (1983); “Designium” (Xerais 1984), Premio da Crítica e Premio Losada Diéguez de creación; “Pensar na tempestade” (1986); “Pasa un segredo” (Xerais 1989), Premio da Crítica Española; “As lúas suburbanas” (1991); “Adeus norte” (1991), Premio Esquío; “Luz de mediodía” (1995); “Persoas de amor” (1995); “O cazador de libros” (1997); “Mínima moralidade” (1999), Premio González Garcés; “Capitán inverno” (Xerais 1999); e “A rocha dos proscritos” (2001, e Xerais, 2005, edición na que inclúe o libro “O pasaxeiro inmóbil”). A súa obra poética foi antologada na obra “Ámbito dos pasos” (1997). Como ensaísta publicou “As bandeiras do corsario” (1996). Como narrador deuse a coñececer en 1986 co relato “O retornado”, Premio Pedrón de Ouro, ó que seguiron, “Catro novelas sentimentais” (Xerais 1988); “As regras do xogo” (1990); “Aves de paso” (Xerais 1990); “Iluminacións danubianas”, relato incluído no volume “Caderno de viaxe” (Xerais 1989); “Razóns para matar a Martíns”, incluído no volume “O relato breve. Escolma dunha década” (1990); “Os leopardos da lúa” (1993), novela; “Soños eternos” (1994), relato e a triloxía das novelas “Vidas de infancia” formada por “Os meus ollos” (Xerais 2003), “Os ollos da ponte” (Xerais 2004) e “A ponte nos ollos” (Xerais 2007).

cruceiro das Angustias

September 21

outono de novo

 Certo : aquí volve o outono cargadiño de  viño novo  e de magostos para os que non queremos temer ao   cotiá.
   Follas douradas nas que perder os zapatos, moreas de desexos que se  derreten en pingas  nas ventás pechadas.
  Filliños cas mochilas como chepas cargadas de responsabilidades, e o verán na lembranza. 
 
  Os meus beizos agardando bicos, e os meus brazos abrazos que  esquezan soedades, que inventen sorrisos novos para estrear baixo a chuvia.
  Quero ir contigo apañar castañas, para que logo do lume de asalas, saia o fume facendo sinais no ceo...e que veñan todos con cantiguiñas meigas e risadas ,compartir as ledicias dunha velada de contos frente ao lume.
  Outono de cores prodixiosas, de auga, de lume, de soños e de noites á carón...
 
 Os ollos trala folla de ouro que marcha abalada polo vento, lonxe da árbore, voadora sen timón ,nas ás do  suroeste, sobre o marelo, o ocre, o vermello, o teu voo sen motor, nin tino, remuíños de toliña... (quen poidera namorala!,que diría o trovador).
 
  Dime contos no ouvido, canta versos en baixiño só para min, enguedella no meu pelo os teus segredos, e deixa que chova e que ventee fora a máis fermosa canción, que non quero estar soa na túa amorosa noite.
 As miñas mans fan sulcos no vento e a orquestra improvisa ondulantes cantigas para soñar praias e montes,camiños e vales.
 Outono de casas vellas, de corredoiras valeiras, de farolas no espello de asfalto...quero ser eu quen cante  esta vez mentres esbaran frescas e doces, pinguiñas da túa chuvia polo meu sorriso,quero ser eu quen atope de cando en vez o meu leito cálido á noitiña, e serei eu quen te atope a ti, outono suave ,na miña pel sedenta de pingas de agarimo.
                                                                                        
 
August 21

Muertos en Barajas

  
 
 
 
 
        Nos duele a todos. La vida a veces...http://mitarima.wordpress.com/2007/12/01/en-memoria-de-raul-centeno-payon/ 
August 18

Rozmiar akapitu

     Para la letra le doy a..."rozmiar akapitu"...

   ( Aquí algo pasou,é evidente...pero non son capaz de entendelo.)

   A alguien le habrá parecido mal cualquier cosa, a saber...o sería yo, que de tan lista le cambié el idioma a mi  espacio... socorro!. Claro, porque hasta no sabría ni decir que idioma es el que se metió de okupa en este solar medio abandonado en el que se ha ido convirtiendo esta rocha. Si alguien sabe la forma de restaurar el idioma original en el que tantos y tantos nos entendemos, le agradecería muchísimo las instrucciones, por favooor!

 Aprovecho que tengo que escribir para desearte, Mayson ,las mejores vacaciones y para Merybel las mejores risadas, para tod@s los que por aquí pasais y os decepciona que nada nuevo haya escrito, para todos los que me dejais cosas bonitas colgadas, y para todos los que pasais ya de mi comportamiento "antisocial espaciero"...a todos, mis mejores deseos, mi agradecimiento convertido en abrazo virtual, y mis disculpas.

 

 

August 02

Una vela por el Tíbet


 
Únete a la mayor campaña mundial por el Tíbet:


Candle4Tibet

 

El 7 de agosto de 2008 a las 9 pm (hora local)

LA MAS GRANDIOSA PROTESTA DE LUZ EN LA TIERRA

VELA POR EL TÍBET

 



Para Españoles en Candle4Tibet. Un lugar para conectar y encender una vela juntos.

 

June 28

pedofilos= monstruos

"la baja respuesta en los invitados es debido al dolor, repugnancia y rechazo que produce este tema, ahora me doy cuenta más que nunca que los abusos sexuales contra la infancia son mucho más frecuentes de lo que queremos reconocer. Por eso es tan importante que aprendamos a superarlo si queremos avanzar en contra. Mi mayor repugnancia se ha producido al saber que hay toda una red de pederastia empeñada en que veamos como normal incluso bella, aconsejable y buena su enfermedad.
 

                Yo también me adhiero a la campaña contra la pedofilia

 

¡No a la pedofilia!

¡No al abuso sexual de menores!

 

gracias

 
 
                                  
004_att4"
 
 Leo demasiado tarde todos los comentarios que haceis en contra de la pedofilia y creo que tienes razón cuando dices que la cantidad de gente que ha callado y no ha participado en este evento ha sido por el extremo dolor que nos produce a casi todos el tema. La repugnancia y el horror que causa saber ,una vez más, que estos actos atroces se llevan a cabo hoy en día, por individuos que pasan por "normales" dentro de nuestra sociedad, son tan fuertes que no es fácil describirlos, ni tan si quiera hablar de ello. Descubrir que nuestra "estudiada tolerancia" y nuestro "cívico respeto" a los demás se van al carallo de un plumazo ante estos hechos y que nuestra reacción, primera y última, es de un odio desconocido y brutal hacia estos abominables seres, que sale directamente de nuestras entrañas, es muy duro. Se tambalean los pilares básicos de nuestra manera de pensar y dudamos de la lógica de nuestros sentimientos. Reconozco que pierdo las formas confesando públicamente tanta abversión, pero siento que un engendro que abusa de un niño no merece una segunda oportundidad, que quien disfruta torturando, violando y destrozando una vida que comienza, no merece llamarse humano ni vivir entre los demás y que en este caso el castigo debería ser proporcional al daño causado.
 La protección de la infancia es cosa de todos. Todos somos padres y madres de cada niño torturado y como tales deberíamos actuar, perseguir a los miserables, en internet o donde sea, acusarles y denunciarles. No se puede tolerar que se cuelen entre nosotros y que intenten sacarle importancia al asunto presentándose ante el mundo como practicantes de una sexualidad distinta y aceptable.

 

 

June 15

Un acuario por un diploma.

  oooooooooooooooooooooo..................
            SilencioooooooPhotobucket
        
   (Sé que éste no era tu regalo, Basilea, si no otro mucho más significativo y honroso, pero estoy segura de no merecerlo. Me siento orgullosa porque me lo hayas ofrecido, pero sobre todo  orgullosa de que me cuentes entre tus amig@s. ...Tu casa es  un buen lugar para  nuestras conciencias, pero en este caso  "te traicioné" y te birlé la pecera...Por otra parte ¿ qué se puede esperar de una sirena?                                                                                                     Espero que me  perdones .)      Mayson  Risa ....siempre  agradecida.
Besos entre burbujas. 
 
 
 
May 24

Don CHiki Chiki de la Mancha

 Esta vez voume limitar a transcribir un artigo de Roberto L.Blanco Valdés el "la opinión" de La Voz de Galicia del 23 de mayo de 2008...en vísperas dun festival famoso da tv. E nin lle vou por coloríns, nin estampitas, nada...sosa que é unha.
 
    "   Don Chiki Chiki de la Mancha...
  
 
   " Chikilicuatre habla del Chiki chiki en el instituto cervantes de Belgrado". Si no estuviéramos ya hechos a los espectáculos de supuesta contracultura que con alegre demagogia impulsan diariamente, a cargo de los contribuyentes, cientos de responsables de cultura en toda España, es posible que ese titular nos hubiera llenado de sorpresa. Incluso de zozobra. ¿el tal chikilicuatre en el Cervantes "dando clase" a un grupo de chavales sobre el significado del brikidans y el crusaíto? ¡ Qué pena haberse perdido un episodio de tan sin par enjundia cultural! Ocurre, sin embargo que el trato habitual con exposiciones sobre la historia del bidé, con performances que no se sabe si son transgresión o trapallada y con poemarios construídos con el pícaro lenguaje de los niños(caca, culo, pis) nos han acostumbrado a que todo es ya posible en el mundo cultural (sic) promocionado por las autoridades centrales, locales o autonómicas.
 Lo del chikilicuatre en el cervantes tiene, en todo caso, un aspecto digno de atención: constituye una manifestación insuperable de la estúpida obsesión de nuestros gestores culturales oficiales `por bendecir cualquier mamarrachada con el bisopo de lo contracultural.
 ¿Qué don como se llame va  a cantar en eurivisión?¡ qué vaya en buena hora, pues no desmerecerá en aquel almacén de antigüedades! Nada que decir. ¿ o es que no hemos visto en las ferias a la vaca Juanita, a la mujer barbuda o al loro que recitaba El dos de mayo?... A nadie se le habría ocurrido, sin embargo, antes de la llegada de esta ceremonia  de la confusión en que vivimos, llevar a la vaca, o al loro al paraninfo de la Universidad o al Aula de cultura de la caixa, sitios reservados para que Dámaso alonso diera conferencias o Atahualpa Yupanqui cantara sus canciones.
 Pero como los tiempos adelantan que es una barbaridad, ahí tenemos al gran creador cultural del chiki Chiki conferenciando en el cervantes, para vergüenza de sus responsables y confirmación plena de aquello  que Alain Fienkielkraut escribió hace más de veinte años en un libro ( La derrota del pensamiento) anunciador de lo que aquí, como todo, llegaría con retraso: esa cultura zombi para la que la música de Chikilicuatre es igual que la de Serrat o José afonso, aunque más digna de atención para tratar con un público aburriamado al que cuesta menos alabar que reeducar. "
 
April 08

Contra la violencia de género

                                                                                                                                                                        repetición de entrada de 25-11-07                                                                                                                                                                                                                                              A túa filla, sempre rebelde e con tanta ilusión nos ollos aquel día, toda imaxinación,... qué ben bailaba, miña raiña, canta vida...!
 A túa irmánciña,de pel de manteiga e ollos enormes, quería ser princesa para que a raptase un cabaleiroso pirata. Qué ben facías o flan de queixo , meu amoriño!!!
 A vosa nai, meus queridiños,chea de bágoas sempre, e de bicos nos labios para vós,¡ cómo vos quería! Canto desexaba que fósedes  felices...!¿qué é a felicidade,dime?¿quén lla roubou a ela?
 A túa muller, parella de baile cando de novos erades os mellores. Chea de soños para compartir, e a vida en común ao teu lado por sempre.  Sempre falangueira e simpática era a ledicia na festa ¿lembras? todos a miraban, e ela mirabate a ti.  Cada día unha flor lle prometeras, e mil caricias a cambio che daría. O espertar ao seu carón tódolos días era a túa ilusión. Porque o amor non debería doer nunca, porque as mans de aloumiños só poden ofrecer rosas, regalar axuda, prometer cariño, xamàis escravizar, prender, obrigar, calar, golpear.
Cada unha tiña un nome, cada nome unha vida propria,unha ilusión que algún día foi  amor.
 Alguén dixo :"quen ben te quere che fará chorar"e non é certo; quen ben te quere só de felicidade che fará chorar, bolboretas e frores, bicos e susurros serán teus agasallos, hombreiros nos que descargar penas, palabras para entenderse...quen ben te quere che facilitará a vida, miña vida, non cha sacará, cobarde, nin te insultará humillándote, nin roubará indigno a túa dignidade.
Canallas asasiños das "vosas" mulleres,non recibiredes xamàis a outra meixela.
 Escribe amor con maiúsculas no espello ,ca túa barra de labios, e antes da primeira pinga de sangue...bota andar ,que todos te agardaremos.
 68 bicos doces e tristes voan hoxe para 68 mulleres que xa nunca poderán voar.
 Pola túa dignidade denuncia a violencia, polo noso honor xamàis unha denuncia en falso.


April 05

Unidos contra la censura de windoWs live spaces

 
 
 
 
  ¡¡NO A LA CENSURA EN LOS ESPACIOS DE WINDOWS LIVE!!
 
 
   Hay espacios llenos de flores y corazones, espacios para la ternura, espacios que gritan  contra las injusticias, espacios llenos de información interesante, otros de poesías, otros literarios, cinéfilos,otros para soñar...pero todos , todos son únicos, llenos de creatividad, y  de intención de comunicarse.
Cada espacio es como la casa de uno...Hay calles y calles llenas de casas de puertas abiertas, preciosas casas, grandes algunas, con patios y fuentes cristalinas, donde los anfitriones hacen reuniones sociales;otras desde donde la música se escapa por las ventanas y cuando entras te apetece bailar; otras casas huelen a comida recién hecha mmmmmm! , y otras son íntimas llenas de secretos para compartir.
 Sabemos que somos inquilinos, que no es nuestra la propiedad, pero aquí estamos, haciendo espacios de la nada, creando micromundos  donde la tolerancia debe ser cosa de todos. Mostrándonos a los demás como jamás lo habíamos hecho. Distintos idiomas y culturas con ánimo de entendimiento, sin que los gobiernos ni las banderas nos separen ni nos unan a la fuerza...somos los individuos que hacen el pueblo, y formamos un pueblo cada vez más grande y variado .  Puertas abiertas para conocerse, para informarse, NO para denunciarse, NO para censurar, NO para castrar, ´JAMÁS para clausurar.  La impresión es esa...los vecinos sabemos que el Gran Propietario nos puede echar, nos puede prohibir colgar en la sala A Tiziano, o colocar en nuestro patio el David de Miguel Angel, o puede desatar su ira la fotograía más tierna y bella de una joven amamantando a su hija...
 Siempre la censura ha sido castrante para la ciencia y la cultura, un freno para la evolución del pensamiento...En este caso ¿estamos obligados a ceder ante quien antepone la sensibilidad malsana de las mentes acusadoras a nuestra libertad de expresión?A nadie se le debería castigar sin un juício justo previo.
 Tendremos paciencia pero no renuciaremos a exigir cordura y sensatez a nuestros caseros.
  "Para hacer esta muralla ,tràiganme todas las manos, los negros su manos negras, los blancos su blancas manos..."
 
April 01

contra a censura nos espacios



img293/5690/animacin1espaciosunidosrf8.gif 

                                                                                                                       
March 28

primavera para a rula

magnolia-os castros-1DSCN0364DSCN0361DSCN0365 Mariña sin min                   

                                   Nesta primavera

                                                         Queríate ver, ruliña, na magnolia,

                                                                             Cando o orba llo  da mañá

                                                                                                  Sexan espelliños na herba

                                                                                                                Nos que  se peiteen as flores que adoras.

Olliños dourados de mel

                      Buscando cantores de trinos

                                                E niños piadores

                                                                  Dende a soleira dos teus peitiños

                                                                                                          Delicados,

                                                                                                               Agochados

                                                                                                                        Coma tenros tesouros

                                                                                                     Que abrigar do vento.

                                                                              Miudos capullos

                                                                                                 Coma os teus labios,

                                                                                                                           vermellos.

Quero  o teu riso,

         rula, flotando na seve,

                                      Escapando ca brisa,

                                                       Choutando no río.

                                     Para respirar preciso,

                                                            Rula o teu riso,

                                                                  Sentilo longo

                                                                                 Bailar lixeiro,

                                                                                             Nadando nas augas

                                                                                                                  Salgadas de veleiros.

Quérote fermosa,

             sabedora de selo,

                     Xogando á muller

                                        que soñas ser

                                                   Nesta primavera

                                                            Que chama por ti,

                                                                              Cabelo de trigo,

                                                                                            Agardándote, feliz

                                                                                                                  En cada suspiro.

                                                                                                                       Miña rula, miña nena,

                                                                                                                               Queríate ver na magnolia

                                                                                                                                                     Entre as flores màis belas

                                                                                                                               Da túa pronta primavera.

              E facerche un verce

                                        Na noite de estrelas

                                                                Abalandote nos meus brazos

                                                                                                         Mentres soñas

                                                                                                                        Inqueda no espello,

                                                                                                                                             Bicos  e alumiños

                                                                                                                                                            De príncipes e sereas.

 

 


 

 

 

 

March 27

Cromos para nenes

IMG 

El otro día mi hija trajo a casa unos cromos que le habían regalado sus amigas. Se compran en los quioscos y son gruesos y plastificados, se llaman LAMINCARDS COLLECTION- Nueva edición, y este que muestro aquí es el 065 AL SNOW, que tenían "repe" , y que confisqué rápidamente, después de explicarle muy clarito las distintas razones. La cuestión es que hay un programa en la tele, en el canal 4,  que hace furor entre el público juvenil-infantil,y posiblemente adulto, no lo sé, en el que aparecen en un ring unos gigantes monstruosamente gordos, y feos, pero reales, que "hacen que se matan a leñazos" entre sí. Aunque el espectáculo sea fingido y los mamporros no sean reales, el tal programa me parece una aberración llena de agresividad bestial, que a mi humilde entender no debería emitirse por la televisión, mucho menos enfocado, como está, por el horario, al público infantil.

 Hasta aquí, es una opinión, como otra cualquiera. Cuando estoy yo en casa les abucheo el mal gusto,se cambia de programación y punto. Pero si los mismos que se escandalizan cuando la violencia en las aulas es excesiva, o cuando algunos adolescentes se dedican a grabar palizas a cualquiera y después difundirlas de mil maneras, se percatasen de lo nocivo que pueden ser estos tipos de programas, quizás nos fuese a todos un poco mejor,no sé.

 El caso es que lo que ya colma el vaso es la venta de estos cromos...¿os fijais en qué tiene este fenómeno agarrado por el cuello? Ni más ni menos que la cabeza sin cuerpo de un maniquí con su carita de mujer y su melena, que tiene escrito en la frente "Help me".  Esto es el colmo del horror. Nosotros haciendo "eventos " contra la violencia de género y los niños y niñas comprando estos cromitos, angelitos!.

 Me parece indignante que se comercialicen este tipo de cosas y que los que tienen que vigilar lo que consumen los niños ni se enteren. ¿Acaso solo les hacen mal las piezas sueltas a los peques?  Tengo el cromo original en mis manos, y sigo sin dar crédito.

 
¡Gracias por tu visita!
 
 
Más información
 
Ver espacio
 Como ben se ve, eu non sei facer nada, pero se che gusta facer cadros, cantar, bailar, rir, escribir prosa ou poesía, dar consellos... faino  aquí...encantaríame que me axudásedes a facer un pouquiño màis bonita e amena esta páxina....
    Pensativo hummmmm !...¿será necesario que traduza?
  Que en vista de las pocas cosas que yo sé hacer en esto de los espacios,y lo soso que está ésto, me encantaría que si pasas por aquí y te apetece contarme algo, aconsejarme, comentar, saludar, dibujar, bailar, coser, reirte, escribir rima o prosa...o dejarme un abracito, que también se agradece...venga, hazlo aquí, y me pondré contenta, y me ayudarás a hacer algo màs vistoso e interesante este espacio. Muchas gracias.
 
Más información
 
AH!: Muchas gracias por visitarme. Y...eso, que si dejas huellas de tu paso, me encantará seguirlas.
Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
 
 
Elegir mi paisaje
 
 Si pudiera elegir mi paisaje
de cosas memorables, mi paisaje
de otoño desolado,
elegiría, robaría esta calle
que es anterior a mí y a todos.

Ella devuelve mi mirada inservible,
la de hace apenas quince o veinte años
cuando la casa verde envenenaba el cielo.
Por eso es cruel dejarla recién atardecida
con tantos balcones como nidos a solas
y tantos pasos como nunca esperados.

Aquí estarán siempre, aquí, los enemigos,
los espías aleves de la soledad,
las piernas de mujer que arrastran a mis ojos
lejos de la ecuación dedos incógnitas.

Aquí hay pájaros, lluvia, alguna muerte,
hojas secas, bocinas y nombres desolados,
nubes que van creciendo en mi ventana
mientras la humedad trae lamentos y moscas.

Sin embargo existe también el pasado
con sus súbitas rosas y modestos escándalos
con sus duros sonidos de una ansiedad cualquiera
y su insignificante comezón de recuerdos.

Ah si pudiera elegir mi paisaje
elegiría, robaría esta calle,
esta calle recién atardecida
en la que encarnizadamente revivo
y de la que sé con estricta nostalgia
el número y el nombre de sus setenta árboles.
 
 
 
 
 
 
May 18
Maria Belénwrote:
 
Hola mi Serea, si soy yo la sureña perdida.
Al fin decidi venir a visitarte. Pero como te dije, estoy un poco
desconectada de este mundo virtual, y no por nada en especial,
si no por falta de tiempo, y lo he ido dejando y dejando, y asi han pasado tantos meses.
 
Aun asi sabes que nunca te he olvidado Poeta Mia,
aunque si que es cierto que echo de menos esos momentos poeticos nuestros.
 
Gracias por tus mensajitos, siempre son un estimulo y una alegria.
 
Que pases una fantastica Semana Santa y QUE RIAS COMO NUNCA.
 
Un abrazooooooooooooooo enorme MIÑA RULIÑA.
 
Moitos Biquiños
 
Tu Amiga Merybel.
 
Apr. 9
 
Seguramente recordarás a Mary Trini.
 
 

 

YO NO SOY ESA

Yo no soy esa que tu te imaginas
una señorita tranquila y sencilla
que un día abandonas y siempre perdona
esa niña si, no, esa no soy yo

Yo no soy esa que tu te creías
la paloma blanca que te baila el agua
que ríe por nada, diciendo si a todo
esa niña si, no, esa no soy yo

No podrás presumir jamás
de haber jugado con la verdad
con el amor de los demás
si en verdad me quieres

Yo ya no soy esa
que se acobarda frente a una borrasca
luchando entre olas encuentra la playa
esa niña si, no, esa no soy yo

Pero si buscas tan solo aventura
amigo pon guardia a toda tu casa
yo no soy esa que pierde esperanzas
piensalo ya no, esa no soy yo
esa niña si, no, esa no soy yo.

 

DESCANSE EN PAZ

 

 

Apr. 7
 
Feliz primavera de mil y un colores
 
 
 
 
Escucha, escucha los sonidos de la primavera...
 
 
 
 
Apr. 4
Mar. 23
No namewrote:



SOLO POR HOY SERÉ FELIZ


Arrancare  de mi espíritu todo  pensamiento triste.

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Barras%20separadoras/209.gif?t=1233573567

Me sentiré mas alegre que nunca, no  me lamentare de nada.


http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Barras%20separadoras/209.gif?t=1233573567


Tratare de ajustarme a la vida y aceptaré al mundo como es

y me adaptare a el...

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Barras%20separadoras/209.gif?t=1233573567


Hoy seré dueña de mis nervios, de mis pensamientos  y de mis impulsos...
Por que para ganar tengo que tener  el dominio de mi misma.

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Barras%20separadoras/209.gif?t=1233573567

Seré agradable.......Si comienzo a criticar a una persona,

cambiare la critica por elogio... olvidaré los defectos
y concentrare  mi atención en sus virtudes.

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Barras%20separadoras/209.gif?t=1233573567


No permitiré que la prisa me acose, ni que la

impaciencia me abrume...

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Barras%20separadoras/209.gif?t=1233573567


Hoy le haré frente a todos los problemas  con decisión y valentía, y no
dejare ninguno para mañana....

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Barras%20separadoras/209.gif?t=1233573567


Y mañana haré otro día como el de hoy......

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Barras%20separadoras/209.gif?t=1233573567http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Barras%20separadoras/209.gif?t=1233573567

Feliz fin de semana, feliz día de San Valentin,
 y mil disculpas por no haber podido visitarte antes,
he estado ausente de Windows live unas semanas,
pero espero pronto volver a hacerlo más a menudo,
pues de los amigos nunca me olvido.
Como siempre, muchos besitos y achuchones para que no te falten.
Basileia

Feb. 13
Ondaswrote:
Querida Mayson: eu sí te crería, porque teño tantas gañas de que ese soño aconteza, que non me deixo abater pola desesperanza, preciso seguir crendo no se r humán, aínda a costa de que me chamen inxenua.  Se ti me chamases para dicirme: " A paz estalou , amiga,e xa non hai marcha atrás. Os gobernos apiadáronse do povo, as nais negáronse a parir fillos para envialos á guerra, os soldados volvéronse alérxicos ás armas...exterminados para sempre  o odio, a prepotencia, o abuso, a intolerancia entre povos, a fame, a miseria, a inxustiza...
 Qué faría eu se un día, un bon día, abrise as ventás nun mundo màis xusto, onde os homes e mulleres de calquer país, raza ou relixión, convivisen en paz e poidesen sorrir tranquilos, traballar, aprender, disfrutar  e amar  sen medos nin rencores. Creo que ese día sería o màis feliz da miña vida, aínda que a min, en concreto poidese picarme o embigo unha vez màis, por exemplo...
 
Feb. 1
 
 

 
 

 
 

 
 
 
 
 
                 JOAN MIRÓ (1893 - 1983)               
 
 
 

¿Y si te dijera que ha estallado la paz?

Te intuyo subiendo a la azotea
desplegando las blancas sábanas,
llamando a todas las puertas
y abrazando
y gritando
y riendo.
 
(Veo correr tus lágrimas de alegría,
y esa sonrisa que te aparece cuando estás feliz).
 
¿Y si te dijese que ha estallado la paz?
 
Después de unos instantes...
 
seguro que no me creerías.

 

                                                (May. 14.01.09)

 

 

 

  

 

¡¡PAZ!!

 

 

 
 
 
Jan. 16

 

 

 

 

 

 

 

BAROCCI (1526 - 1612)
 
 
Más vale trocar
plazer por dolores
que estar sin amores.

Donde es gradecido
es dulce el morir;
bivir en olvido,
aquél no es bivir;
mejor es sufrir
passión y dolores
que estar sin amores.

Es vida perdida
bivir sin amar
y más es que vida
saberla emplear;
mejor es penar
sufriendo dolores
que estar sin amores.

 
Fragmento del villancico Mas vale trocar
JUAN DEL ENCINA (1468 - 1529)
 
 
Que pases unos días estupendos
en compañía de tus seres queridos.
 

 

navidad5fanizk7 

                                                      May

 

 

Dec. 23

vela navideña"¡¡ Gloria a Dios en las alturas vela navideña

       y en la tierra Paz ,

entre las personas de buena voluntad !!"

                                       San Lucas 2:14

  " Dará a luz un hijo y lo llamarás

JESÚS,

porque  Él  salvará

al mundo de sus pecados"

                                     San Mateo 1:21

         

¡Noche de Paz, Noche de Amor!

vela navideña           Es nuestro deseo y nuestro regalo        vela navideña

 

vela navideñaCon  todo cariño Flia. Bueno Pirisvela navideña

"Andrés y Gracielamar"

http://gracielamarpdas.spaces.live.com

Dec. 14
No namewrote:


Siento mi ausencia en estos días, pero con tanto
cambio en los espacios me tienen algo parada.
Aprovecho para saludarte y desearte unas felices Fiestas
de Navidad en compañia de todos tus seres queridos.

Basileia

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/FFFFELIZ.gif?t=1229073930

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/SpinningPlanetWithSantaCap.gif?t=1229073931




Dec. 13
Maria Belénwrote:
 
Ola a miña Serea ...
 
Que tal llevas la semanita ?
Aqui muchoooooo frioooooooooo,
 e imagino que alli mas ....
 
Cuidate a Miña estrela ...
 
Por cierto ¿ vistes ayer la luna ?
que maravillaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
 
La Luna, Venus y Júpiter ¡Qué gozada!
Fotos del eclipse de Venus por la Luna el lunes 1 de diciembre de 2008,
Arriba, a la derecha, se observa a Júpiter.
 
Un abrazoooooooooooooooooooo
 
Dec. 2

 

haring

 

y1pOkMTYMhwTpUi4bbDOjgICJbmoTsspRWLEYNwP_le9Zs3qRZ6FRubF8xcUP5mt1CS1TOcKWuNlsQPtzTbVNwlxjYOCuzATzSJ

 

stop-aids

 

1 de diciembre:

DÍA MUNDIAL DEL SIDA

 

Dec. 1
No namewrote:


Escucha

Nunca sabes si dirán las palabras justas que estabas esperando.

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Naturaleza/x1pjzf2ryhxrvcu0wbipqbttu5.gif?t=1227982598


Abre

Nunca sabes si será la persona que siempre soñaste.

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Naturaleza/wasser5Funterg.gif?t=1227982480

Despierta

Nunca sabes si ese día cambiará el resto de tu vida.

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Naturaleza/23925373020908687eg9.gif?t=1227982532


Habla

Nunca sabes si tus palabras despertarán sentimientos en personas insospechadas.

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Naturaleza/riverflowers.gif?t=1227982603

Cambia

Nunca sabes si el nuevo camino te traerá nuevas alegrías.


http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Naturaleza/25332747905363753hn9.gif?t=1227982416

Analiza

Nunca sabes si la situación que te acongoja, está disfrazada de oportunidad.

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Naturaleza%202/18.gif?t=1227982774


Arriesga

Nunca sabes si tus movimientos audaces,
serán el comienzo de una cadena de éxitos notables.


http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Naturaleza%202/wellen-1.gif?t=1227982946

Camina

Nunca sabes si tus huellas,
serán el camino que sigan aquellos que confían en ti.

http://i251.photobucket.com/albums/gg309/basileia_2008/Naturaleza/thrain.gif?t=1227982678

Feliz semana.
Un montón de besos y achuchones para que no te falten.
Basileia

Biquiños wapisima
Nov. 30
 
No me ha dejado ponerte (me decía que era demasiado extenso) que este poema me lo leía mi madre y que terminamos por aprendérnoslo las dos.
Está incompleto, tampoco dejaba copiarlo íntegro.
Para poner la foto que tienes como fondo de blog, si quieres, dale a: personalizar - opciones avanzadas - imagen - repetir y la tendrás asomándose, curiosona, por todo tu espacio.
Ahora sí, in beso!!
 
Nov. 30

 

 

 

 

FRANZ MARC (1880 - 1916)                         The cow
 
 
MI VAQUERILLO
 
He dormido esta noche en el monte

con el niño que cuida mis vacas.

En el valle tendió para ambos,

el rapaz su raquítica manta

¡y se quiso quitar -¡pobrecillo!-

su blusilla y hacerme almohada!

 

  Una noche solemne de junio,

una noche de junio muy clara...

  Los valles dormían,

  los búhos cantaban,

  sonaba un cencerro;

  rumiaban las vacas...,

y una luna de luz amorosa,

presidiendo la atmósfera diáfana,

inundaba los cielos tranquilos

de dulzuras sedantes y cálidas.

  ¡Qué noches, qué noches!

  ¡Qué horas, qué auras!

¡Para hacerse de acero los cuerpos!

¡Para hacerse de oro las almas!

Pero el niño, ¡qué solo vivía!

  ¡Me daba una lástima

recordar que en los campos desiertos

  tan solo pasaba

  las noches de junio

rutilantes, medrosas, calladas,

y las húmedas noches de octubre,

cuando el aire menea las ramas,

y las noches del turbio febrero,

  tan negras, tan bravas,

  con lobos y cárabos,

  con vientos y aguas!...

¡Recordar que dormido pudieran

  pisarlo las vacas,

  morderle en los labios

  horrendas tarántulas,

  matarlo los lobos,

  comerlo las águilas!...

¡  Vaquerito mío!

¡Cuán amargo era el pan que te daba!

   

GABRIEL Y GALÁN (1870 - 1905)

 

 

  BEETHOVEN  (1770 - 1827) Sonata claro de luna.
    

 

 

FELICES DÍAS

 

                               May 

 

 

 

 

 

Que pases un magnífico domingo y una magnífica semana. Besos domingueros!!!

 

Nov. 30

Hola Buen Día…

Kiero Agradecerte El Apoyo K M Diste Atreves De Viento y Marea

Gracias!!!!!

Ya Recupere Mi Mundo El Cual Estará Abierto Para Ti SIEMPRE!!!

Komo También Mi Amistad Y Mi Korazón…

Muchas Gracias!!!

Tu Siempre Amiga….

Akkashaa Tristania…

Nov. 28
Maria Belénwrote:
 
<< Oh! que sera que sera
que andan suspirando por las alcobas,
que andan susurrando en versos y trovas ... >>
jajajaja ... te estaba tarareando un poco ... jajaja
menos mal que no me escuchas ... si no llloveria mas ... Por cierto ¿ que tal el tiempo alli ?
Aqui ya comienza a llover y hace frioooooooooo ... Oh My God jajaja
Y estamos en alerta .... es que no era normal, hemos tenido unas semanas pasadas,
unos dias de primavera - verano, el cielo despejado, con solecito, un gustito que daba
pasear por mi puerto marinero, eso si abrigada, pero sentadita tomandote un chocolate en una terracita ...
 jajaja ... que placer ... te dejo unas fotitos
 
 
 
 
 
 
 
Bueno pues hoy a tocado leccion de mi ciudad, pues muy cerquita de aqui vivo yooooo
a penas un par de minutos ... y es donde doy mis largos paseitos ...
te encantariaaaaaaaaaaaaaaaaa ...
 
 
 

Y no podia faltar mi marinerito pensando en tierras Gallegas ...
Un abrazoooooooooooooooooooo mi Serea ...
Cuidate y gracias por todo ...
Tu amiga sureñaaaaaaaa Merybel ...
 
Nov. 27
Maria Belénwrote:
 
Oh! Mi Serea, Gracias por ese contacto mas cercano,
y por responderme, me alegrastes el dia.
Por fin he podido encontrar estas tres canciones de Omara Portuando,
que quiero compartir contigo porque me encantaaaaaan ... no dejo de escucharla ...
Es de su ultimo disco llamado Gracias ... ¿ te suena ? jajaja
Me enamoro en el festival de Jazz.
Deseo que disfrutes tanto como yoooooo ...

 

Omara Portuondo

"Gracias, gracias, gracias,
quiero agradecer a quien corresponda.
Tiempo, al tiempo, al tiempo,
cada huella ira encontrando su arena,
cada beso deteniendo un momento,
y cada cancion matando una pena.
Yo quiero dar la noticia,
yo quiero gritar que me quieres,
a los cuatro vientos,
no quiero guardarme lo que siento"
 
"Adios felicidad, casi no te conoci,
pasastes indiferente, sin querer nada de mi.
Pero tal vez llegue el dia en que pueda 
retenerte, mientras con la esperanza
de ese dia vivire"
 
"Yo vi tantas noches, tantos dias,
tantas vidas tan vacias,
yo vi, tantos barcos tanto mar.
Vi lindas mañanas, calles y ventanas,
lagrimas y risas de tristeza y alegria.
Crei ser el fin de la aventura,
pero el corazon murmura,
que hay tanto sueño por vivir"
 
Ah! no se si te escribi bien esas palabras en Gallego ... jajaja
Y por tu cancion Habaneira da fin, es preciosaaaaa ... Gracias.
Me encanta el estribillo << Miña ruliña ... >>
 
<< Que tiña que hoxe non teño
que buscaba xa perdín
estou competindo co tempo
apurando a miña fin
que tiña que nunca tiven? o amor a condición
ambivalencia de estrela
que vai perdendo a color.

Miña ruliña, meu pensamento
miña ruliña dos meus tormentos.

Unha muller que esmorece, que perde ó seu amor
unha aparencia de exceso
cun acabado ao garçon
quero vivir na penumbra, ser a da porta de atrás
se teño que ser honesta
á túa sombra nunca máis >>
 
Un abrazooooooooooooooooo desde mi corazon ...
 
Nov. 26
Maria Belénwrote:
 
Hola Amiga he querido tambien dejar huella
 por la arena de tu precioso mar del norte ...
Y que mejor que unas bellas melodias ...
Un abrazoooooooooooooooooooooooooooooo ...
Y prometo no estar tan ausente ...
 
Merybel

 

Esta es de nuestra cantante Luz Casal, pero no solo te voy a poner melancolicas.
 Las otras dos son una de Gloria Estefan " Hoy " y la otra es de una cantante
que conoci en el festival de Jazz estos dias, que canta musica blue, con una voz espectacular y pontente llamada Lizz Wright " Speak heart" y " My heart" 

 

 

 

Deseo que te gusten ...

Un abrazooooo ...

Nov. 24
No list items have been added yet.

Windows Media Player

by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
More...