Ondas's profileNa miña rochaPhotosBlogListsMore ![]() | Help |
Na miña rochaOndas da ría |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
June 02 Polo galego en internet: Un domino para o noso idioma. <script type="text/javascript" src="http://www.puntogal.org/web/images/baneresapoio/css/esquina_arriba.js"> </script><noscript><a href="http://www.puntogal.org"> Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet</a></noscript> Pois qué sei eu en qué "body" teño que colar este vínculo -pegote...!!!!!!!! Desastre que son...! Mellor adicarme ao punto de cruz... May 20 Lembranza (íntima) para Mario Benedetti
MI ROSTRO DE VOS
Tengo una soledad
Cómo dicirlle adeus a quen nunca se lle dixo Ola?. Como despedirme de alguén que viviu connós formando parte dos sentementos màis íntimos en tantos intres da nosa propia historia, sen el sabelo?. Apropieime da túa palabra, fixen miñas as túas emocións, utilicei frases túas para explicar os meus propios sentementos,e cando recoñecín a tenrura volvín a ti para comprenderte aínda mellor. Demasiado xoven me conmovín coa túa tregua, e volvín a ela cando a miña madurez me permitiu comprender aínda moito mellor ao protagonista. Devorei os teus poemas sinxelos e fermosos, claros como a auga fresca da fontiña de Esteiro, e igual de necesarios para a miña sede de beleza simple... Onte recuperei das estanterías un libro de relatos teus, e dentro agardábame unha notiña murcha, esmagada entre as páxinas que abrigaban do tempo aquelas palabras tan lindas escritas coa súa querida letra insufrible. Mentras estiraba o papel o corazón volveuse enorme e barulleiro e cando lin : " Ti sabes, miña raiña, que como di éste: Si te quiero es porque sos mi amor, mi cómplice y todo, y en la calle, codo a codo, somos mucho más que dos... Vémonos mañá, quero pasar o día pegadiño a ti"... Diooos, aínda eramos mozos!!!! ... Alá vai un, e agora o outro...alá...onde querería imaxinarvos eu roubándolles plumas aos anxos para seguir escribindo con elas poemas e notiñas. Hoxe o meu fillo colleu
"Pedro y el capitán",... e é que o de morrer, Don Mario
Benedetti, no seu caso, é tan relativo...,! Moitas grazas pola súa
vida e a súa herdanza. Inesquecible por sempre.
![]()
May 17 17 de maio, día das letras galegas. Longa vida para a nosa lingua. Tiñase que ver. Cada un de nós desde o no noso corazón de amar sentíamos a necesidade de dicilo ben alto. Por iso pasou o que pasou, e na Quintana de Compostela non cabiamos todos os que o sentiamos. Non houbo concerto, nin acto multitudinario, nin mitin político que se poidese comparar a gran manifestación de hoxe. Encheuse a Quintana dúas veces, tiveron que ler varias veces o manifesto, e aínda así moitos non chegaron a poder entrar no intre da lectura. O noso idioma é o tesouro que nos une, esa herdanza que non permitiremos que se nos arrebate. É preciso protexelo, é urxente mimalo e coidalo, màis agora que nunca, e sí, por suposto que esa é unha cuestión política, pero non só dun partido político determinado. Hoxe veuse. Traiamos o corazón dorido, e iso non o poden entender os que consideran o galego un mero utensilio de comunicación, os que pretenden pesar o valor dun idioma para traducilo en euros. "A cordialidade do bilingüismo" é unha gran falacia que intimida ao galego falante e fomenta ese estraño autoodio do que padecemos aínda os galegos. Non nos complacemos mirando o noso embigo, non...ofrecemos a nosa fermosa lingua, as nosas palabras agarimosas a quen as saiba apreciar e comprender, e somos amables, amigables, humildes, cos castelán falantes, que unha cousa non ten nada que ver coa outra, pero o único xeito de soster unha lingua en clara inferioridade coa outra, é defendendoa, dotala da dignidade que moitos se empeñan en quitarlle, e pór leis, claras e rotundas, nas que se asegure cando meno,s o seu uso desde a administración, a súa obrigatoriedade ao cincoenta por cento no ensino. É o único xeito,a lei pola normalización lingüística. E é tan doado...que só hai que ter a mente limpa de prexuício para entendelo, por iso os nosos amigos asturianos, andaluces, madrileños, cataláns...etc o captan tan axiña que nos piden que lles falemos "engalegoporfavor". Na mente dos nenos o saber non ocupa lugar e enriquece, parece mentira que iso non o saiba unha profe de inglés, que medrar cun idioma en cada orella activa a capacidade de comprensión para o resto das linguas e é a única maneira de facer xóvenes non só bilingúes , se non polilingües. Hoxe foi o día da festa do galego,e oxalá sigamos nesta troula o ano enteiro. Felicidades a todolos que amamos os nosos idiomas, porque o galego, xamàis, xamàis afastará ao magnífico castelán. E parabéns moi especiais aos galego-falantes. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------(ondas) Vieiros,17-5-09 Manifestación histórica en defensa da linguaAvelino
Pousa Antelo, Teresa Moure, Iolanda Castaño e Nemésio Barxa leron o
manifesto e exixiron a 'igualdade de dereitos para o galego'.
Marcos S. Pérez (texto) / Isabel G. Couso (vídeo) - 15:59 17/05/2009
"Agora
tócalle a Núñez Feijoo mover ficha", dixo Carlos Callón ao remate dunha
manifestación histórica e masiva que reuniu en Compostela a ducias de
milleiros de persoas, "non menos de cincuenta mil", segundo o
responsábel da Mesa, e
máis de vinte mil segundo a policía. Parece que neste 17 de maio vén de
comezar unha batalla para defender os dereitos dos galegofalantes a
usar a súa lingua, unha batalla que durará moito e que terá episodios
intensos, na rúa, nos medios e nas institucións. "O importante é que
esta mensaxe lle chegue ao presidente da Xunta, e que se decida a
cumprir a lei. Agora tócalle mover ficha ao señor Núñez Feijoo, e
estaremos moi atentos nos vindeiros meses, e se non modifica a súa
actitude, volveremos saír á rúa, e xa non será na Quintana, senón no
Obradoiro. E non imos dar nin un paso atrás" advertiu Callón. March 02 Galicia, sitio distinto. Galicia... sitio distinto.
Nunca deixaremos de ser iso, un sitio raro, para comer o lacón con grelos, poñernos o "traxe rexional" e bailar a muiñeira na tvg.
Temos o que nos merecemos. Os políticos non o fixeron ben, unha e outra vez meteron a pata ata a gorxa, e agora...agora vai ser boa.
Teremos PP para sempre, e xa lle podemos ir facendo un réquiem ao noso querido idioma, ferido de morte.
March 01 Día das eleccións. Unha canción que nada ten que ver.http://musicalementparlant.skyblog.com
http://caralhita.skyblog.com Os galegos votamos, algúns con conivicción, outros, os màis, decepcionados, incrédulos, sabedores de que " con esta tripulación " non chegaremos nunca a bon porto. Séntese un desencanto xeralizado...é triste ir votar por quen xa non cres, simplemente para que non volvan os que coñecemos ben desde hai tanto tempo.
Estou morriñosa, sensible demàis..., e esta canción, que nada ten que ver co día de hoxe, paréceme tan fermosa...
January 13 No a la Guerra. Amnistía Internacional No a la guerra.
Amnistía Internacional
" Israel y los Territorios Palestinos Ocupados: ¡protejan a la población civil!
Actualizado: 7 de enero de 2009 Los bombardeos de las fuerzas israelíes del los Territorios Palestinos Ocupados y el lanzamiento de cohetes hacia Israel por parte de grupos armados palestinos ha provocado una escalada de violencia en Israel y los Territorios Ocupados en la que ya se contabilizan cientos de víctimas. ¡Actúa! Rellena tus datos para que enviemos un mensaje en tu nombre ( leer ) al Ministro de Defensa de Israel. " ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Amnistía Internacional Propón enviar firmas ás autoridades israelíes. Se vos interesa, entrade na páxina e asinade o petitorio. Non é moito, pero menos é nada. Hoxe levar un pano palestino no pescozo, xa só significa "estar á última"...
Amnistía Internacional Sección Española, en adelante AI, es una Asociación privada, no gubernamental, sin fines lucrativos, con domicilio social en Madrid, calle Fernando VI, número 8, 1º izda, inscrita en el Registro Nacional de Asociaciones del Ministerio del Interior, con el número 22.729 y declarada de Utilidad Pública por acuerdo del Consejo de Ministros de fecha 31 de julio de 1981, y C.I.F. número G-28667152. AI es la responsable del fichero automatizado de datos personales, registrado en la Agencia de Protección de datos con el Código de Inscripción nº 1942200766 , para uso administrativo, estadístico y envío de información de AI. AI te podrá informar de nuestras actividades mediante correo electrónico, correo postal o teléfono. " Se requerirán datos personales obligatorios para la prestación de los servicios on line: nombre, primer y segundo apellido, país, correo electrónico y NIF. Se solicitarán los datos de domiciliación bancaria para hacerse socio y de tarjeta de crédito cuando se utilice este medio de pago para realizar un donativo. Se solicitan otros datos personales voluntarios como dirección, código postal, teléfono, profesión, fecha de nacimiento, válidos para las actuaciones propias de la organización, tales como recogidas de firmas o apelaciones por casos concretos de personas en peligro o en presos de conciencia. Los datos bancarios facilitados son transmitidos bajo conexiones seguras, para lo cual disponemos del Certificado de Servidor Seguro expedido por The USERTRUST Network. AI no venderá, cederá o alquilará datos de los usuarios. El único caso en el que se cede información a otra entidad es en el proceso de comprobación y cargo del importe en la tarjeta de crédito, en el que se envía el número de la tarjeta y la fecha de caducidad a través del sistema de seguridad de Caixa Catalunya. AI ha adoptado las medidas de índole técnica y organizativa que garanticen la seguridad de los datos de carácter personal y eviten su alteración, pérdida, tratamiento o acceso no autorizado, habida cuenta del estado de la tecnología, la naturaleza de los datos almacenados y los riesgos a que estén expuestos, todo ello de conformidad con lo establecido en el Real Decreto 994/1999 de 11 de junio, Reglamento de Medidas de Seguridad de los Ficheros Automatizados. Los usuarios que así lo deseen podrán ejercer los derechos de acceso, rectificación, oposición y cancelación, mediante solicitud escrita y firmada dirigida a: Amnistía Internacional, C/ Fernando VI, número 8, 1º izda., 28010 Madrid (España). En el caso de que un menor de edad nos hubiera facilitado sus datos personales, el tutor o tutora del menor podrá pedir la modificación o cancelación de los datos. Amnistía Internacional Sección Española realiza llamadas telefónicas a personas que en algún momento han mostrado su interés en las acciones de Amnistía Internacional y han solicitado recibir más información. Estas llamadas tienen como fin agradecer la participación en las campañas de Amnistía Internacional y también informar de cómo una persona puede colaborar con la organización como socio/socia. Amnistía Internacional, además del apoyo activo, necesita el apoyo económico de las personas para poder extender y profundizar su trabajo de defensa de los Derechos Humanos en todo el mundo, ya que es esta nuestra fuente de financiación. Por razones de índole técnica el número de teléfono desde el que puede ser llamado/a Usted, no aparecerá en la pantalla de su teléfono móvil o fijo (en el que caso de que su teléfono disponga de pantalla).
November 26 Regueifas
O que se ve aquí é un pouco dese folclore popular, case familiar: ela é unha galeguiña coma min, só que con màis anos e experiencia, case seguro que con màis simpatía, e por suposto con moita màis sabiduría...Eles...jajaja! son músicos, amigos da farra, do idioma, das raíces e de tantas cousas màis igual de interesantes...e ó "telonero"...seguro que o coñecedes ,aparece aquí, entre outras cousas ,porque él e Josefa son íntimos amigos, destas parellas de amigos singulares, incribles, e certamente encantadoras.
Escribo en galego, porque sei que tan só tedes que ter vontade para entendelo, e porque se non vos apetece entendelo, tampouco vos vai apetecer ver e escoitar o que aquí aparece.
Aínda que só sexa por curiosidade...asegúrovos que isto non o escoitaredes nos 40 principales.
November 23 Contra a violencia de xéneroEl Club De Las Mujeres Muertas
----Fotografía de Fernando León Leo nunha revista:
" . Calcúlase que dous millóns e medio de españolas sofren este tipo de maltrato.
.Dende a aprobación da Lei Integral contra este fenómeno condeáronse a 78.594 maltratadores, 71 por día.
. Só un 2% dos españois consideran que a violencia de xénero é un problema grave."
Non serve non opinar, calar porque non afecte directamente, ou porque non nos sintamos responsables. Non definirse neste tema porque "hai cada muller por ahí...!" é de cobardes, non podemos escudarnos en burdas razóns para mostrarnos indiferentes diante dunha sinrazón que día a día acaba coa vida de moitas mulleres en silencio, non só ca morte, se non cun sofremento que deixa secuelas, que apaga a luz necesaria que cada quen leva dentro para ser quen é, que aniquila as cualidades propias da persoa, que enferma de por vida ,física e sicolóxicamente, a tantas e tantas mulleres.
De portas adentro hai homes que se transforman, que pasan de ser "persoas moi respetables e válidas" na sociedade, a seres ruíns que desafogan a ira que agochan, contra as súas parellas, e en moitísimos casos tamén contra os fillos, que de salvárense das atrocidades físicas, sempre serán tristes espectadores dunha realidade brutal e íntima que os martiriza.
Mulleres víctimas de malos tratos, preguntan:
"¿Porqué os maltratadores seguen a ter a custodia dos seus fillos ou dereito a visitas?"
"_É importantísimo que a xustiza retire a patria potestad do agresor, para evitar un mal maior:os varóns aprenden que os problemas se solucionan con violencia, e as rapazas, que teñen que ser sumisas. Así a violencia transmítese de xeración en xeración."
"_¿Porqué non hai unha lista de maltratadores condeados?"
"_ Os maltratadores non poden vivir sen unha muller. Cando unha agredida sae da casa de acollida, él xa ten outra parella e xa a está maltratando.
O ministerio de xustiza ten unha lista de maltratadores, pero habería que debater se á esa lista debería acceder unha muller que sospeitase da súa parella. Así estariamos evitando unha futura víctima".
Ilustración de Claudia Moya-- David 2006-El País.![]() ![]() Falar e falar do tema, en calquer ambiente, en calquer circunstancia, para que as nosas palabras cheguen a onde deban, non é a solución, pero pode axudar. Concienciar á nosa xuventude e facela partícipe de esta tarefa que é de todos, para que eles e elas non toleren relacións opresoras, para que saiban distinguir o amor da posesión, e para que non admitan insultos nin ameazas, nin unha soa bofetada en carne propia, nin na dos demàis.
Deben saber as víctimas que o cariño e a comprensión de todos as está agardando fora dese inferno, que tódalas mans se extenderán amistosas para saír do miserable túnel, que as protexeremos e as arrouparemos entre todos.
Deben saber os torturadores e asasiños, que serán culpables diante de todos, que lles negaremos o saúdo, que non serán màis os nosos amigos, que estarán sós, que os desprezaremos e castigaremos e o seu pranto non nos doerá.
Por iso, por ti, por min, polos teus fillos, polos meus, por tod@s , atrévete a denunciar á realidade que te atormenta.
E tamén por iso, por ti, por min, por tod@s, NUNCA DENUNCIES EN FALSO.
Unha lembranza especial neste día para Xesús Neira, víctima tamén desta violencia, por ser valente, por tomar parte activa e defender a unha muller do seu maltratador. O que pasou despois é unha mostra màis da falta de "conciencia de selo" de moitas víctimas, neglixencias médicas, etc.
Todos estamos pendentes da túa total recuperación, e o teu exemplo é semente de valor.
November 20 20-11-08 - Día universal de la infancia. Píntame tu mundoPíntame tu mundo
Un sol dominante y agresivo, que todo lo envuelve, en medio de una furia de colores. Una bestia engulle un cerebro, ante la mirada suplicante de un niño. El autor de este dibujo vive en una familia desestructurada, con episodios de maltrato físico y emocional entre los padres y hacia los hijos. Se sospecha que el crío pueda ser víctima de abusos sexuales por parte de su padre Niño de 9 años
Se trata de una víctima de abusos sexuales por parte de su hermano de 12 años, con sospechas de que existiera incluso penetración. Antes de recibir asistencia psicológica, la niña presentaba hiperactividad y problemas de atención en el colegio. Llegó a verbalizar a una profesora: “Mi hermano me mete mano y me folla”. En sesión clínica, el psicólogo le pidió que se dibujara a sí misma. Se autorretrata con mirada de vigilancia, subrayada por el tamaño de los ojos; omitiendo o tachando algunos detalles corporales (como la boca) y añadiendo de forma relevante- genitales masculinos a su figura de niña. Niña de 7
Niño de 12 años, el menor de tres hermanos víctimas de abandono emocional por parte de los padres. El crío sufre marcadas carencias afectivas desde los primeros meses de vida, a las que se suma un fuerte rechazo en su entorno escolar. “Hacen lo que quieren conmigo”, explica. En dibujo libre, se autorretrata enfadado. La pintura presenta una gran distorsión de la figura, infrecuente en un niño de su edad. Niños de 12 años
Niño de siete años que ha vivido maltrato emocional y, en menor medida, físico a manos de su madre. Los mensajes que el crío recibe de ésta señalan su inutilidad y su incapacidad, así como su maldad. El pequeño interioriza esos mensajes hasta el extremo de verse a sí mismo como una especie de ogro. “Me encanta ser un monstruo”, afirma, resaltando los aspectos negativos. Presenta también una gran dosis de rabia y escasa empatía. Niño de 7 años
Sufrió abusos sexuales por parte de su padre desde los seis meses de edad: violada vaginal y analmente. Tras la separación conyugal, la menor se quedó a vivir con él hasta que se desveló el maltrato. Al iniciarse la evaluación psicológica, la cría mostraba trastornos de alimentación, conducta agresiva, pobres relaciones con sus iguales, desconfianza, vergüenza, culpa, pesadillas, rabia y miedos. En dibujo libre, representó así a su padre. “Ésta es la tortura que quiero [para él], o peor”, formula la pequeña. Una especie de crucifixión con elementos muy claros: cadenas, flechas, amputación de los genitales, desangramiento. Niña de 10 años
Víctima de abusos sexuales por su padre, por su madre y por sus hermanos mayores, la chica abusaba a su vez de su hermano pequeño. Desde los 12 años presentaba una conducta en extremo promiscua, síntoma evidente del horror a que había estado sometida. Durante mucho tiempo, la menor no pudo hablar de lo sucedido; el relato de los hechos se hizo esperar. En dibujo libre, la cría pinta a todos los miembros de su familia tocándose entre sí. Ella, a la izquierda del dibujo, siente su cerebro a punto de estallar de tanta presión. El papel aparece muy arrugado, en un rapto de angustia, la niña intentó romper el dibujo, deshacerse de él Niño de 14 años
Un padre ausente y una madre incompleta que se aleja. Una “mamá globo”. Por eso los niños (la propia víctima y su hermano) tienen unas piernas tan largas, para intentar acercarse a ella. La cría retrata, en dibujo libre, a su familia; el padre ni siquiera aparece (la pareja está separada). Es víctima de maltrato emocional por parte de ambos progenitores, y de posible maltrato físico y sospecha de abuso sexual por el padre. La niña presenta dificultades de adaptación Niña de 7 años
Niña de cinco años maltratada físicamente por su padre y testigo de las palizas que éste propinaba con regularidad a su madre. La pequeña retrata una figura con enormes orejas y boca, que escuchan y gritan pidiendo que finalice de una vez por todas tanta violencia. Al estilo de “El grito”, pintura de Munch. Hay rabia y agresividad reflejadas con trazos enfáticos y claros. Niña de 5 años
( Sin comentarios) ------------------------------------------------------------------............................................-------------------------------------------------------------------------------
_Dibújame un cordero_
NO voy a hablar de niños de todo el mundo, porque el mundo es muy grande y más grande aún el sufrimiento de cada niño que malvive en cualquier rincón de este viejo planeta azul . Las causas son múltiples y todos sabemos qué situaciones desgarradoras torturan a diario a nuestros indefensos cachorros humanos. Sabemos en qué consisten los derechos del niño, y como se vulneran constantemente en todas las sociedades y culturas. En espacios como el de Mayson,o el de Basileia,que son los que ya he visto, se han publicado entradas muy interesantes que tratan todos los aspectos que habría que recordar y tener presente, no solo un día al año,si no cada amanecer de nuestra vida. En esta nuestra sociedad "avanzada", solidaria,"de la calidad de vida", "del bienestar social", en este "primer mundo" nuestro, siempre los más inocentes, los que callan, los más débiles son los que pagan en carne propia el desequilibrio, la insensibilidad, la rabia, el odio y la brutalidad de los mayores, demasiadas veces sus propios padres. Cada vez que en una separación de pareja, los niños se convierten en arma arrojadiza entre los ex, en saco sin fondo donde acumular rencores,en inocentes grabadoras de la ira del uno o de la otra, estamos robándoles la esencia de la infancia: la ilusión, la confianza, la fantasía, la inocencia... Frases como: _Tu padre es un fanfarrón egoísta y un chulo sin conciencia, y tú y yo no le importamos un carajo, solo quiere que estés con él para jorobarme a mi. _Tu madre y tu abuela son unas cínicas y unas malas bichas, mentiras y más mentiras solo para quedarse con mi dinero y darse la buena vida. O conversaciones con otras personas en las que despellejan al ex o a la ex, sin importarles si el hijo-a está oyendo, son ejemplos habituales de personas que se consideran buenos progenitores, y que desde luego, "nunca maltratarían" a sus niños. ¡¡PUES SÍ LO ESTÁIS HACIENDO!!! Situaciones como éstas las hemos visto tod@s,y cuando la amiga se desahoga contigo contando las mil y una que le hace su ex, y tú le haces seña para que hable en bajo porque el niño está oyendo, ella responde que "el niño bien sabe quien es su padre", tú sientes que te debes ir y en otro momento aconsejarle muy seriamente acerca del flaco favor que le hace al pequeño...pero sabes también que el odio no se anda con chiquitas y que cuando llega arrasa. Muchas, demasiadas veces, he oído comentarios en boca de los niños, que me dieron mucho que pensar, y no poco que hablar con ellos. Algunos son recientes y frescos y por eso los recuerdo. Pongo ejemplos: _ Se llama Pili, pero como es tan bajita, el profe empezó a llamarle Pililita, y ahora todos le llaman así. (BRRRRRRRR!!!!!) _ A Fulanita en el cole le llaman " la piojosa" porque anda sucia y nadie quiere estar con ella. ( vive con una tía abuela en en una casa muy vieja de la aldea, tienen animales y seguramente unos hábitos totalmente espartanos) _Ella quiere ir a la excursión pero su madre no la deja porque la quiere tanto que tiene miedo de que le pase algo. (Claro) _ Hoy llegó en medio de la clase el padre de citranito y empezó a gritarle al profe delante de todo el mundo. El profe le decía que saliese del aula pero tuvieron que venir el conserje y el director para sacarlo fuera, y citranito estaba todo avergonzado. _ Si tú, como no eras capaz de vivir con él, dejaste de ser su mujer ¿porqué yo no puedo dejar de ser su hijo si tampoco lo aguanto? (9 años) _ Mi amiga Venganita, aunque está repitiendo sexto,lleva "unos" en los exámenes, nunca hace los deberes y no estudia nada, yo creo que a los padres no les importan las notas, pero aún así su madre siempre está de mal humor, la castiga y le tira de los pelos si no llega a la hora exacta, como hizo el domingo que la acompañé a casa. A lo mejor la maltratan ¿verdad? ( verdad) ......................... No es miseria económica, no es explotación, no son abusos sexuales, pero es el día a día de unos niños a los que se les está robando la dignidad, el respeto, la autoestima,las posibilidades de crecer como personas sanas, de ver el mundo con los ojos ilusionados de la infancia. Los adultos a veces les imponemos límites insalvables, muros gigantes imposibles de salvar sin pértiga, los adiestramos en nuestras mismas frustraciones, miedos y prejuícios, y les colgamos del cuello cadenas invisibles pero pesadas. Cuando un día nuestros niños se convierten en jóvenes que carecen de valores, que destrozan el mobiliario urbano, que cometen abusos contra otros jóvenes, que se comportan como delincuentes agresivos con sus profesores, que escupen al suelo y dejan todo hecho un verdadero asco, nos escandalizamos y no somos capaces de comprenderlo. ¡¡¡Pero si su familia es de lo más normal!!! Creo sinceramente, que todos los adultos que de alguna manera se cruzan en la vida de un niño, padres, familares, amigos,padres de sus amigos, vecinos, profesores etc, se deberían responsabilizar de que su influencia sobre él sea positiva, siempre de ayuda,de respeto, siempre de cariño, siempre de ejemplo, y jamás de marginación de ningún tipo, ni de censura vacía, fácil y gratuíta. Cuando un niño fracasa, todos fracasamos con él. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ " _Un día vi ponerse el sol 43 veces
Y un poco más tarde añadiste:
-¿Sabes?... Cuando uno está verdaderamente triste son agradables las puestas de sol.
-¿Estabas, pues, verdaderamente triste el dia de las cuarenta y tres veces?
El principito no respondió. "
November 14 Non á pornografía infantil-20-11-08-Día universal do neno![]() El día 20 de este mes es el día universal del niño. Espero en breve colgar "algo" que haga referencia a este tema, pues cada herida física o sicológica que sufre un niño, cada maltrato, cada humillación, abandono, o miseria, es un golpe profundo y grave para toda la humanidad.
Pero si lo que yo pueda escribir aquí ,nada nuevo dirá, sí recomiendo pasar cuanto antes por el espacio rincón2debasileia, donde encontrar toda la información, la ayuda, el valor y la solidaridad para luchar desde aquí contra los enemigos de la infancia. October 12 Despedida a Ramiro Fonte“…Gustábame escoitar as badaladas da igrexa, pero non tardei en decatarme de que había unha relación entre certo son das campás e a morte dun veciño. A primeira autoridade da vila era a eclesiástica. Don Pedro, o sacerdote, que subía e baixaba as rúas nun seiscientos negro, aínda levaba tonsura e botaba a misa en latín dándolle as costas ós seus fregueses. Toda unha presenza, el bautizou os nenos do meu tempo, e tamén a min. A relixión ocupábao todo. As dúas campás da torre do concello seguían dando as horas, os cuartos, as medias, pero non podían compararse , en son e autoridade, coas campás da igrexa, mensaxeiras dun Deus màis poderoso e temible có do Antigo Testamento. Este Deus era, no fundamental, un descoñecido para os nenos católicos, que sempre fomos màis devotos dos santos. San Nicolás de Tolentino e a Virxe das Virtudes debían situarse á cabeceira deles, que para iso son os nosos patróns. Pero, polo que a min concirne, prefería as imaxes de semana santa, que inflamaban a miña imaxinación moito màis do que pode facelo unha obra de teatro. Graves badaladas da igrexa parroquial, tocando a morto. Municipais badaladas do reloxo público, dando as horas dun tempo perdido. De reunírense no ceo os catro bronces da igrexa cos dous bronces do concello, se cadra escoitariamos a música da eternidade. Quen non ama as campás non ama a vida. A memoria persuádeme de que tamén escoitei as divinas badaladas das humildes capelas aldeás. Campás de Nogueirosa, facédeme lembrar unha remota infancia de neno campesiño. Quero escoitar o renxer dun carro, ateigado de herba, polas corredoiras sombrizas, enchoupadas de auga. _¿E logo quen morreu? Moitos morreron. Hai moitos anos que finou quen lle FAI esta pregunta a unha muller que pasa. É a tía avoa que vive connosco, a tía Carme, toda unha figura do Pontedeume popular…”
“Os meus Ollos” -Ramiro Fonte- (1957-2008) ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Mañá as badaladas da igrexa de Pontedeume serán por ti. Oiranse por toda a vila, chegarán có vento a Cabanas, a Nogueirosa, a Andrade…Os regatos que se derraman no Eume virán salgados, e as follas da alameda, esparexidas polas rúas empinadas, voarán ao ritmo triste do adeus das campás. Un adeus que é un ata sempre na memoria, un agradecemento profundo á persoa que reviviu para sempre a tantas outras que xamàis serán esquecidas grazas ás túas agarimosas lembranzas. Ramiro, de ollos sempre amorosos, tan grande como humilde,amigo con maiúsculas dos que sempre te quixeron e dos que sempre quixeches, nese abrazo que durou toda unha vida. Sinto que te vaias, e realmente acompaño no senteme n to, a todas aquelas persoas, que sofrirán a túa dorosa añoranza o resto dos seus días. Para a literatura galega tamén o meu màis sinceiro pésame,e para a literatura en xeral, sabendo que o teu silencio será unha importante e tristísima perda . Descansa en paz, Ramiro Fonte Crespo. Ramiro Fonte (Pontedeume, 1957) é licenciado en Filosofía e Letras. Profesor de Lingua e Literatura Galegas, actualmente é director do Instituto Cervantes de Lisboa. Membro correspondente da Real Academia Galega. Poeta, narrador, ensaísta, crítico e estudoso da literatura galega, formou parte dos poetas do Colectivo Cravo Fondo. Como poeta publicou: “As cidades da nada” (1983); “Designium” (Xerais 1984), Premio da Crítica e Premio Losada Diéguez de creación; “Pensar na tempestade” (1986); “Pasa un segredo” (Xerais 1989), Premio da Crítica Española; “As lúas suburbanas” (1991); “Adeus norte” (1991), Premio Esquío; “Luz de mediodía” (1995); “Persoas de amor” (1995); “O cazador de libros” (1997); “Mínima moralidade” (1999), Premio González Garcés; “Capitán inverno” (Xerais 1999); e “A rocha dos proscritos” (2001, e Xerais, 2005, edición na que inclúe o libro “O pasaxeiro inmóbil”). A súa obra poética foi antologada na obra “Ámbito dos pasos” (1997). Como ensaísta publicou “As bandeiras do corsario” (1996). Como narrador deuse a coñececer en 1986 co relato “O retornado”, Premio Pedrón de Ouro, ó que seguiron, “Catro novelas sentimentais” (Xerais 1988); “As regras do xogo” (1990); “Aves de paso” (Xerais 1990); “Iluminacións danubianas”, relato incluído no volume “Caderno de viaxe” (Xerais 1989); “Razóns para matar a Martíns”, incluído no volume “O relato breve. Escolma dunha década” (1990); “Os leopardos da lúa” (1993), novela; “Soños eternos” (1994), relato e a triloxía das novelas “Vidas de infancia” formada por “Os meus ollos” (Xerais 2003), “Os ollos da ponte” (Xerais 2004) e “A ponte nos ollos” (Xerais 2007). September 21 outono de novo Certo : aquí volve o outono cargadiño de viño novo e de magostos para os que non queremos temer ao cotiá.
Follas douradas nas que perder os zapatos, moreas de desexos que se derreten en pingas nas ventás pechadas.
Filliños cas mochilas como chepas cargadas de responsabilidades, e o verán na lembranza.
Os meus beizos agardando bicos, e os meus brazos abrazos que esquezan soedades, que inventen sorrisos novos para estrear baixo a chuvia.
Quero ir contigo apañar castañas, para que logo do lume de asalas, saia o fume facendo sinais no ceo...e que veñan todos con cantiguiñas meigas e risadas ,compartir as ledicias dunha velada de contos frente ao lume.
Outono de cores prodixiosas, de auga, de lume, de soños e de noites á carón...
Os ollos trala folla de ouro que marcha abalada polo vento, lonxe da árbore, voadora sen timón ,nas ás do suroeste, sobre o marelo, o ocre, o vermello, o teu voo sen motor, nin tino, remuíños de toliña... (quen poidera namorala!,que diría o trovador).
Dime contos no ouvido, canta versos en baixiño só para min, enguedella no meu pelo os teus segredos, e deixa que chova e que ventee fora a máis fermosa canción, que non quero estar soa na túa amorosa noite.
As miñas mans fan sulcos no vento e a orquestra improvisa ondulantes cantigas para soñar praias e montes,camiños e vales.
Outono de casas vellas, de corredoiras valeiras, de farolas no espello de asfalto...quero ser eu quen cante esta vez mentres esbaran frescas e doces, pinguiñas da túa chuvia polo meu sorriso,quero ser eu quen atope de cando en vez o meu leito cálido á noitiña, e serei eu quen te atope a ti, outono suave ,na miña pel sedenta de pingas de agarimo.
![]() August 18 Rozmiar akapituPara la letra le doy a..."rozmiar akapitu"...( Aquí algo pasou,é evidente...pero non son capaz de entendelo.)A alguien le habrá parecido mal cualquier cosa, a saber...o sería yo, que de tan lista le cambié el idioma a mi espacio... socorro!. Claro, porque hasta no sabría ni decir que idioma es el que se metió de okupa en este solar medio abandonado en el que se ha ido convirtiendo esta rocha. Si alguien sabe la forma de restaurar el idioma original en el que tantos y tantos nos entendemos, le agradecería muchísimo las instrucciones, por favooor!Aprovecho que tengo que escribir para desearte, Mayson ,las mejores vacaciones y para Merybel las mejores risadas, para tod@s los que por aquí pasais y os decepciona que nada nuevo haya escrito, para todos los que me dejais cosas bonitas colgadas, y para todos los que pasais ya de mi comportamiento "antisocial espaciero"...a todos, mis mejores deseos, mi agradecimiento convertido en abrazo virtual, y mis disculpas.
August 02 Una vela por el Tíbet
June 28 pedofilos= monstruos"la baja respuesta en los invitados es debido al dolor, repugnancia y rechazo que produce este tema, ahora me doy cuenta más que nunca que los abusos sexuales contra la infancia son mucho más frecuentes de lo que queremos reconocer. Por eso es tan importante que aprendamos a superarlo si queremos avanzar en contra. Mi mayor repugnancia se ha producido al saber que hay toda una red de pederastia empeñada en que veamos como normal incluso bella, aconsejable y buena su enfermedad.
Yo también me adhiero a la campaña contra la pedofilia
¡No a la pedofilia! ¡No al abuso sexual de menores!
Leo demasiado tarde todos los comentarios que haceis en contra de la pedofilia y creo que tienes razón cuando dices que la cantidad de gente que ha callado y no ha participado en este evento ha sido por el extremo dolor que nos produce a casi todos el tema. La repugnancia y el horror que causa saber ,una vez más, que estos actos atroces se llevan a cabo hoy en día, por individuos que pasan por "normales" dentro de nuestra sociedad, son tan fuertes que no es fácil describirlos, ni tan si quiera hablar de ello. Descubrir que nuestra "estudiada tolerancia" y nuestro "cívico respeto" a los demás se van al carallo de un plumazo ante estos hechos y que nuestra reacción, primera y última, es de un odio desconocido y brutal hacia estos abominables seres, que sale directamente de nuestras entrañas, es muy duro. Se tambalean los pilares básicos de nuestra manera de pensar y dudamos de la lógica de nuestros sentimientos. Reconozco que pierdo las formas confesando públicamente tanta abversión, pero siento que un engendro que abusa de un niño no merece una segunda oportundidad, que quien disfruta torturando, violando y destrozando una vida que comienza, no merece llamarse humano ni vivir entre los demás y que en este caso el castigo debería ser proporcional al daño causado.
La protección de la infancia es cosa de todos. Todos somos padres y madres de cada niño torturado y como tales deberíamos actuar, perseguir a los miserables, en internet o donde sea, acusarles y denunciarles. No se puede tolerar que se cuelen entre nosotros y que intenten sacarle importancia al asunto presentándose ante el mundo como practicantes de una sexualidad distinta y aceptable.
June 15 Un acuario por un diploma. oooooooooooooooooooooo..................
(Sé que éste no era tu regalo, Basilea, si no otro mucho más significativo y honroso, pero estoy segura de no merecerlo. Me siento orgullosa porque me lo hayas ofrecido, pero sobre todo orgullosa de que me cuentes entre tus amig@s. ...Tu casa es un buen lugar para nuestras conciencias, pero en este caso "te traicioné" y te birlé la pecera...Por otra parte ¿ qué se puede esperar de una sirena? Espero que me perdones .) Mayson
Besos entre burbujas.
May 24 Don CHiki Chiki de la Mancha Esta vez voume limitar a transcribir un artigo de Roberto L.Blanco Valdés el "la opinión" de La Voz de Galicia del 23 de mayo de 2008...en vísperas dun festival famoso da tv. E nin lle vou por coloríns, nin estampitas, nada...sosa que é unha.
" Don Chiki Chiki de la Mancha...
" Chikilicuatre habla del Chiki chiki en el instituto cervantes de Belgrado". Si no estuviéramos ya hechos a los espectáculos de supuesta contracultura que con alegre demagogia impulsan diariamente, a cargo de los contribuyentes, cientos de responsables de cultura en toda España, es posible que ese titular nos hubiera llenado de sorpresa. Incluso de zozobra. ¿el tal chikilicuatre en el Cervantes "dando clase" a un grupo de chavales sobre el significado del brikidans y el crusaíto? ¡ Qué pena haberse perdido un episodio de tan sin par enjundia cultural! Ocurre, sin embargo que el trato habitual con exposiciones sobre la historia del bidé, con performances que no se sabe si son transgresión o trapallada y con poemarios construídos con el pícaro lenguaje de los niños(caca, culo, pis) nos han acostumbrado a que todo es ya posible en el mundo cultural (sic) promocionado por las autoridades centrales, locales o autonómicas.
Lo del chikilicuatre en el cervantes tiene, en todo caso, un aspecto digno de atención: constituye una manifestación insuperable de la estúpida obsesión de nuestros gestores culturales oficiales `por bendecir cualquier mamarrachada con el bisopo de lo contracultural.
¿Qué don como se llame va a cantar en eurivisión?¡ qué vaya en buena hora, pues no desmerecerá en aquel almacén de antigüedades! Nada que decir. ¿ o es que no hemos visto en las ferias a la vaca Juanita, a la mujer barbuda o al loro que recitaba El dos de mayo?... A nadie se le habría ocurrido, sin embargo, antes de la llegada de esta ceremonia de la confusión en que vivimos, llevar a la vaca, o al loro al paraninfo de la Universidad o al Aula de cultura de la caixa, sitios reservados para que Dámaso alonso diera conferencias o Atahualpa Yupanqui cantara sus canciones.
Pero como los tiempos adelantan que es una barbaridad, ahí tenemos al gran creador cultural del chiki Chiki conferenciando en el cervantes, para vergüenza de sus responsables y confirmación plena de aquello que Alain Fienkielkraut escribió hace más de veinte años en un libro ( La derrota del pensamiento) anunciador de lo que aquí, como todo, llegaría con retraso: esa cultura zombi para la que la música de Chikilicuatre es igual que la de Serrat o José afonso, aunque más digna de atención para tratar con un público aburriamado al que cuesta menos alabar que reeducar. " April 08 Contra la violencia de género A túa irmánciña,de pel de manteiga e ollos enormes, quería ser princesa para que a raptase un cabaleiroso pirata. Qué ben facías o flan de queixo , meu amoriño!!!
A vosa nai, meus queridiños,chea de bágoas sempre, e de bicos nos labios para vós,¡ cómo vos quería! Canto desexaba que fósedes felices...!¿qué é a felicidade,dime?¿quén lla roubou a ela?
A túa muller, parella de baile cando de novos erades os mellores. Chea de soños para compartir, e a vida en común ao teu lado por sempre. Sempre falangueira e simpática era a ledicia na festa ¿lembras? todos a miraban, e ela mirabate a ti. Cada día unha flor lle prometeras, e mil caricias a cambio che daría. O espertar ao seu carón tódolos días era a túa ilusión. Porque o amor non debería doer nunca, porque as mans de aloumiños só poden ofrecer rosas, regalar axuda, prometer cariño, xamàis escravizar, prender, obrigar, calar, golpear.
Cada unha tiña un nome, cada nome unha vida propria,unha ilusión que algún día foi amor.
Alguén dixo :"quen ben te quere che fará chorar"e non é certo; quen ben te quere só de felicidade che fará chorar, bolboretas e frores, bicos e susurros serán teus agasallos, hombreiros nos que descargar penas, palabras para entenderse...quen ben te quere che facilitará a vida, miña vida, non cha sacará, cobarde, nin te insultará humillándote, nin roubará indigno a túa dignidade.
Canallas asasiños das "vosas" mulleres,non recibiredes xamàis a outra meixela.
Escribe amor con maiúsculas no espello ,ca túa barra de labios, e antes da primeira pinga de sangue...bota andar ,que todos te agardaremos.
68 bicos doces e tristes voan hoxe para 68 mulleres que xa nunca poderán voar.
Pola túa dignidade denuncia a violencia, polo noso honor xamàis unha denuncia en falso.
April 05 Unidos contra la censura de windoWs live spaces ¡¡NO A LA CENSURA EN LOS ESPACIOS DE WINDOWS LIVE!!
Hay espacios llenos de flores y corazones, espacios para la ternura, espacios que gritan contra las injusticias, espacios llenos de información interesante, otros de poesías, otros literarios, cinéfilos,otros para soñar...pero todos , todos son únicos, llenos de creatividad, y de intención de comunicarse.
Cada espacio es como la casa de uno...Hay calles y calles llenas de casas de puertas abiertas, preciosas casas, grandes algunas, con patios y fuentes cristalinas, donde los anfitriones hacen reuniones sociales;otras desde donde la música se escapa por las ventanas y cuando entras te apetece bailar; otras casas huelen a comida recién hecha mmmmmm! , y otras son íntimas llenas de secretos para compartir.
Sabemos que somos inquilinos, que no es nuestra la propiedad, pero aquí estamos, haciendo espacios de la nada, creando micromundos donde la tolerancia debe ser cosa de todos. Mostrándonos a los demás como jamás lo habíamos hecho. Distintos idiomas y culturas con ánimo de entendimiento, sin que los gobiernos ni las banderas nos separen ni nos unan a la fuerza...somos los individuos que hacen el pueblo, y formamos un pueblo cada vez más grande y variado . Puertas abiertas para conocerse, para informarse, NO para denunciarse, NO para censurar, NO para castrar, ´JAMÁS para clausurar. La impresión es esa...los vecinos sabemos que el Gran Propietario nos puede echar, nos puede prohibir colgar en la sala A Tiziano, o colocar en nuestro patio el David de Miguel Angel, o puede desatar su ira la fotograía más tierna y bella de una joven amamantando a su hija...
Siempre la censura ha sido castrante para la ciencia y la cultura, un freno para la evolución del pensamiento...En este caso ¿estamos obligados a ceder ante quien antepone la sensibilidad malsana de las mentes acusadoras a nuestra libertad de expresión?A nadie se le debería castigar sin un juício justo previo.
Tendremos paciencia pero no renuciaremos a exigir cordura y sensatez a nuestros caseros.
"Para hacer esta muralla ,tràiganme todas las manos, los negros su manos negras, los blancos su blancas manos..."
![]() March 28 primavera para a rula
Nesta primavera
Queríate ver, ruliña, na magnolia,
Cando o orba llo da mañá
Sexan espelliños na herba
Nos que se peiteen as flores que adoras.
Olliños dourados de mel
Buscando cantores de trinos
E niños piadores
Dende a soleira dos teus peitiños
Delicados,
Agochados
Coma tenros tesouros
Que abrigar do vento.
Miudos capullos
Coma os teus labios,
vermellos.
Quero o teu riso,
rula, flotando na seve,
Escapando ca brisa,
Choutando no río.
Para respirar preciso,
Rula o teu riso,
Sentilo longo
Bailar lixeiro,
Nadando nas augas
Salgadas de veleiros.
Quérote fermosa,
sabedora de selo,
Xogando á muller
que soñas ser
Nesta primavera
Que chama por ti,
Cabelo de trigo,
Agardándote, feliz
En cada suspiro.
Miña rula, miña nena,
Queríate ver na magnolia
Entre as flores màis belas
Da túa pronta primavera.
E facerche un verce
Na noite de estrelas
Abalandote nos meus brazos
Mentres soñas
Inqueda no espello,
Bicos e alumiños
De príncipes e sereas.
March 27 Cromos para nenesEl otro día mi hija trajo a casa unos cromos que le habían regalado sus amigas. Se compran en los quioscos y son gruesos y plastificados, se llaman LAMINCARDS COLLECTION- Nueva edición, y este que muestro aquí es el 065 AL SNOW, que tenían "repe" , y que confisqué rápidamente, después de explicarle muy clarito las distintas razones. La cuestión es que hay un programa en la tele, en el canal 4, que hace furor entre el público juvenil-infantil,y posiblemente adulto, no lo sé, en el que aparecen en un ring unos gigantes monstruosamente gordos, y feos, pero reales, que "hacen que se matan a leñazos" entre sí. Aunque el espectáculo sea fingido y los mamporros no sean reales, el tal programa me parece una aberración llena de agresividad bestial, que a mi humilde entender no debería emitirse por la televisión, mucho menos enfocado, como está, por el horario, al público infantil. Hasta aquí, es una opinión, como otra cualquiera. Cuando estoy yo en casa les abucheo el mal gusto,se cambia de programación y punto. Pero si los mismos que se escandalizan cuando la violencia en las aulas es excesiva, o cuando algunos adolescentes se dedican a grabar palizas a cualquiera y después difundirlas de mil maneras, se percatasen de lo nocivo que pueden ser estos tipos de programas, quizás nos fuese a todos un poco mejor,no sé. El caso es que lo que ya colma el vaso es la venta de estos cromos...¿os fijais en qué tiene este fenómeno agarrado por el cuello? Ni más ni menos que la cabeza sin cuerpo de un maniquí con su carita de mujer y su melena, que tiene escrito en la frente "Help me". Esto es el colmo del horror. Nosotros haciendo "eventos " contra la violencia de género y los niños y niñas comprando estos cromitos, angelitos!. Me parece indignante que se comercialicen este tipo de cosas y que los que tienen que vigilar lo que consumen los niños ni se enteren. ¿Acaso solo les hacen mal las piezas sueltas a los peques? Tengo el cromo original en mis manos, y sigo sin dar crédito. ¡Gracias por tu visita!
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|